Here you can find all our blogs

Regularly we write blogs for our own website, articles for magazines and a monthly blog for the travelblogsite of ANWB's SNP Natuurreizen, Verleg Je Horizon. Below you can find all our travelblogs for SNP Natuurreizen.

Zoek een onderwerp in de blogs op onze eigen site:
Kaapverdië - Santo Antao
Kaapverdië - Santo Antao

Check onze reisverhalen... go ahead, wander around!

Extend 60 day Indonesian visa

The bureaucracy has reached it’s unexpected low point when we went to the immigration office in Yogyakarta the extend our 60 day Social Cultural Visa. Our visa would expire on Friday so we thought going to the immigration on Monday would be early enough. The visa costs enough and every day we wait would be a day longer in Indonesia. There are many places in Indonesia where you can extend your Visa, just search google maps for 'imigrasie kantor' and look for a class 1 office. 

This is our experience:


We read online about what we need and gather all documents. Copies of our passports and visa, a printed (fake) ticket and we would fill in the form upon arrival. 

At the hotel we think about changing our (not to short) shorts into long trousers but, ahh this city doesn’t come across as very Islamic. So with shorts and sandals we go to the immigration office by Grab.

Upon arrival at the office we receive a form to fill in and a pink folder. After waiting for a while we can go to counter  11 where the woman with NO written al over her face just asks us if we have a sponsor. She doesn’t explain anything, so we are confused. She sends us away and says, ‘wear long pants and closed shoes, this is no beach’ with a face of a demon. Ahh... hmmm... rrrright.

With mixed emotions we go back to the hotel to check how this sponsorship works. Our hotel manager calls with the immigration office which explains we don’t need a sponsor. Totally relieved we change our clothes and immediately jump into a taxi and return to the immigration office. 

Monday afternoon 

We arrive there exactly at noon, but they have a lunch break from twelve to one so we are not being helped. Miss NO just yells ‘you need sponsor!’ Shhhh demon!

We decide to wait until after the break. But while we check the sponsorship again on internet we discover that we indeed do need a sponsor. Shit. Back to the hotel again.

We consider going out of the country for two days and get a free 30 day visa when we return, but the tickets are quite expensive to any location and we don’t have a lot of time left. The downside of the free 30 day visa is that we’ll have no guarantee that we receive it ánd we’ll have to go back out of the country again after 30 days because we can’t extend the free tourist visa. Thus, we have to try to find a sponsor.

A sponsor is a person or company that needs to live in the same area you are applying for your visa extension. The sponsor has to sign a declaration to guarantee his responsibility for you during your stay in Indonesia. If anything happens to you or if you misbehave, the sponsor is responsible and is the first contact point for the Indonesian authorities.

The hotel manager is kind enough to be our sponsor and we find some information about what letters we should have for the visa application. The hotel rewrites the example letters we find on internet on hotel paper, makes them look official by stamping and signing them and makes a copy of the managers ID card. 


As soon as we have everything we go back to the immigration office the next morning. We sit in the waiting area at counter 11 for three and a half hours before our number is being called. Miss NO looks at our file and we can only hear her say, no... no... no. Every document is wrong. Wrong size, wrong colour, wrong layout. After waiting the whole morning we feel shitty but try to remain friendly and patient to Miss NO (hard I tell you, very hard...). Why don’t they just give us a list with what you exactly need...

We manage to produce a smile and she says we can come back after 1 pm but before 2 o’clock to hand in the right documents. Yaiks, we better get moving it’s already a quarter to 12. Downstairs at the immigration office there’s a small copyshop. We recopy our passports in the right size and we get the idea they regularly help tourists out with their visa extension, because they where very creative with copying the back of the hotel managers ID card which we didn’t have. 

In the taxi back to the hotel we imagine the people from the copyshop probably do sponsorship as well. Could have been useful...

The hotel manager really makes an effort to get the documents ready and in the right template quickly. We feel guilty asking for more of his time but he doesn’t seem to mind as he’s probably embarrassed by the country’s bureaucracy.

Tuesday afternoon 

Back at the immigration office we rush in just in time and sit at counter 11 while Miss NO takes her time to check every document. We have to rewrite a form because it’s in blue, but other than that it’s ok. We hear some stamping and receive a receipt for our passports. She accepted it? YES!

Continue >>>


After two days we have to go back to the office early in the morning for photos and fingerprints and we have to pay for the extension. We give our receipt to Miss NO and wait to get called in the office to have our pictures and thumbprints taken. After five minutes we are ready. On the other side of the immigration office we need to pay for the visa and then we go back to counter 11 to give the whole file to Miss NO. Did we just see a little smile on her face?


The day after that we can pick up our passports at 1 pm. We are there early so we won’t have to wait in line if it’s busy. Miss NO is not here today... but her replacement looks just as happy. As soon as the counter opens she says, ‘picking up passports’ in general and we’re the first at the counter to hand in our receipt. After five minutes she calls our names and we sign for the passports. Yay, we have 30 more days!

Next time at least we know how this works...

What exactly do you need?

  • A copy of your passport, visa and entrance stamp, each on a A4 white paper printed in real size, black and white.
  • A filled in form you’ll receive at the immigration office, written in black ink.
  • A copy of the sponsors passport or ID card, back and front on the same page, A4 white paper printed in real size, black and white.
  • A printed airline ticket out of the country for a date before your visa extension will expire. I took an old email of a ticket confirmation and send it to myself. This way you can change the dates and all. Do check online if the flight number and times really exist, just in case and don’t forget to alter the subject line.
  • A letter of request to the sponsor and a letter of guarantee from the sponsor, of which you can get a copy at the immigration office, just to make sure you have the right one.

Keep in mind:

  • Wear long pants, closed shoes and no sleeveless shirt. Even in a t-shirt you can be refused.
  • Don’t take pictures inside the building.
  • Behave properly. You know... don’t talk loud and don’t get angry... ;-)

When bad things happen...

Unfortunately we've ended our travels through Malaysia with another big disappointment. For our flight from Kuala Lumpur to Medan we planned to take our bags with us as carry on luggage, butwhenwegetto the check in they say we can't so we check in our bags anyway. It all happens so fast, we forget to take out our money we hid in our toiletries bag an hour before... When we arrive inSumatra wedrive to our accommodation and there we discover our money is gone. Our bag is still locked, nothing is damaged but the money we put in our toiletries bag is gone... € 400.00 worthofforeigncurrencies is stolen from our bag during handling at the airport. We just can't believe it! And even the old Zimbabwean banknote of 20 billion Dollars from before the micro inflation Igotfor mybrother is gone. I could cry. They must have seen it while scanning our bags. Going through the event over and over again, narrows itdown to either the moment right after checking inourbags inKL or just before they got put on the arrival belt. The last case isn't very obvious though. The longer we think of it the more paranoiawe get. Maybe there was someone in the luggage areaoftheplane... no, they must have seen it on the scan. 

We contact Kuala Lumpur airport and Lion Air, but both point to the other the handle the complaint. COMPLAINT?! There is a thief in your airport, someone is abusing your facilities steel from your guests and rudely invade people's privacy! (yes we are MAD!)   
Unfortunately our this story only costs us bad energy and doesn't yield anything. Our expensive travel insurance doesn't cover the damage because 'we should have kept our valuables with us'. Shit, honesty does not pay...  

A painful lesson for us and hopefully for anyone who reads this. Never ever ever EVER leave anything of value in your check in luggage. 


Applying for a 60 day visa Indonesia

Because our stay in Indonesia will be longer than the regular 30 days for which you get a visa upon arrival, we need to apply for a 60 day visa in advance. This Social Cultural Visa can later be extended at any immigration office in Indonesia for about € 25.00. 

When we get to the Consulate of Indonesia in Kuching on Borneo the office is very crowded. The long queue at the reception takes about 20 minutes where we get a application form and a number. We can sit down and fill in the form. 

We've brought our printed (fake) ticket from Jakarta to Amsterdam and US Dollars to pay for the fee. When our number comes along we've only been there for five minutes so we are very surprised. The waiting area is totally full with people so they must be waiting for something else. We sit at the desk of a consulate employee and tell him we want to apply for a 60 day Social Cultural Visa. We hand him over the form and the copied documents and wait while he checks everything. We need to show him the plane ticket into Indonesia as well. Fortunately we have one, we already booked a flight from Kuala Lumpur to Banda Aceh in Sumatra. I send him the e-mail with the ticket so that he can print it. No problem at all. He wants to see a statement of our creditcard to check if we have the funds to pay for the trip. We send him a screenshot which he prints. 

We add a passphoto to the documents and need to pay the fee at his colleagues desk, 205MR per person (about € 41.50). We say we brought US Dollars, but we can only pay with Ringgit so we need to find an ATM quickly. Jos walks all the way to a nearby petrolstation where there is supposed to be a bank, but when he gets there, there's no ATM. So he has to walk the 1.5 kilometres back again empty handed. As soon as I tell the clerk we didn't get the money she says it's also no problem, we can pay the small amount we do have now and the rest when we pick up the passports. Phew... 

We can pick up the passports after 4 o'clock the same day. Easypiecy I’d say!

Continue >>>

What exactly do you need?

  • A copy of your passport 
  • A passphoto  
  • A filled in form you’ll receive at the Consulate  
  • A copy of your bank or creditcard statement  
  • A printed ticket into Indonesia  
  • A printed ticket out of Indonesia  

Keep in mind:

  • Wear long pants 
  • Don’t take pictures inside the building 
  • Behave properly :-)

Blogs and Stories


Kaapstad is tof!

Na een lange onrustige vlucht met overstap in Qatar lopen we eindelijk de terminal van Kaapstad uit. Eerst even de lucht opsnuiven. Hoe ruikt Zuid Afrika? Ahhh lekker!

Met MyCity rijden we voor zo'n €6,50 per persoon naar het centrum. De bussen zijn redelijk modern en niet erg vol. Na een groot industrie gebied rijden we langs vele treurige sloppenwijken waar de wc hokjes op een rijtje staan en de vuilniszakken over het hek worden gegooid. 

Treurig, maar hierna wordt alles groener en zien we zelfs flamingo's in een riviertje langs de snelweg. Cool!

De Tafelberg is goed in beeld en die is best indrukwekkend. Onderaan de berg is een klein park waar we vanuit de bus zebra's zien rennen. De raampjes in de bus staan open, de frisse wind waait naar binnen en ruikt een beetje naar barbecue. 

Als we bij ons hotel aankomen zijn we behoorlijk moe. Er is geen tijdsverschil, maar we zijn wel 24 uur onderweg geweest.

We slapen één nachtje in The Backpack hostel, omdat we een dag eerder aan zijn gekomen dan in eerste instantie gepland was. Ons bed staat vannacht in een safaritent, om er vast in te komen. Hoera Afrika!

Het is een leuk complex op een goeie lokatie midden in de stad mét een zwembad. Overal vind je kleine binnenplaatsjes en zithoekjes. We eten snel wat bij een restaurantje om de hoek en nemen daarna onze rust in een van de zithoekjes in de tuin met uitzicht op de Tafelberg. 's Avonds kletsen we wat met een Australische jongen die in Ecuador woont en een Zwitsers meisje. De jongen nodigt ons uit om volgend jaar in Ecuador bij hem langs te komen... doen we! :-)

Het is gezellig druk op de binnenplaats van het hostel dus we blijven nog even lekker zitten met ons flesje uitstekende supermarktwijn van 3 euro.

De volgende dag moeten we verkassen naar een ander hostel. We hebben gereserveerd bij HomeBase, dat vlakbij de 'uitgaansstrip' van Kaapstad ligt. Als we inchecken krijgen we een tweepersoons kamer toegewezen met gedeelde badkamer. Ik zeg tegen de dame die ons door het behoorlijk gedateerde hostel rondleidt dat we een eigen badkamer hadden verwacht en binnen no time krijgen we die ook. Het hostel is niet vol, dus een upgrade is geen probleem. Nice! Betere kamer mét eigen badkamer. 

Vandaag lopen we naar de wijk Waterfront, dat ligt bij de haven. Leuk om rond te kijken, aparte gebouwen, wat winkeltjes en een paar enorme boten. Het is er best druk. We vermaken ons prima door mensen te kijken, maar vragen ons wel af waarom ze hier zijn. Het is hier niet echt heel bijzonder, maar wel de moeite waard, dus dat zal iedereen dan wel denken.

Er is een Foodmarket, een grote hal met verschillende eettentjes en winkeltjes. Het is erg smaakvol ingericht en ruikt er heerlijk. We zien de raarste gerechten voorbij komen, maar omdat we nog geen honger hebben en ons hebben voorgenomen ons strakkere budget meteen te handhaven, slaan we een maaltijd voor alsnog even over. 

Wanneer we na de leuke stadswandeling terug komen in ons hostel krijgen we de tip om bij de Asian food bazaar te gaan eten. Ja, we willen natuurlijk eigenlijk de Zuid Afrikaanse keuken uitproberen maar we besluiten toch te gaan want we hebben best wel honger en niet veel zin om nog een restaurant uit te zoeken. Goedkoop is het zeker, een soort sfeerloze vreetschuur met verschillende balies alle soorten Aziatisch eten. Zodra we besteld en betaald hebben is het zo klaar en als we aan ons tafeltje ons bakje openen zien we pas hoeveel het is. We eten ons tonnetje rond en geven de rest aan een zielig kijkende zwerver die al een paar keer 'toevallig' voorbij was gelopen. 

Nou, dat was... ehhh, niet voor herhaling vatbaar. 

Als we terug naar ons hostel lopen komen we door Longstreet en zien direct het superleuk café, Tiger's Milk, waar we de rest van de avond doorbrengen. Heerlijke muziek, gezellige inrichting en BIER! Daar gaat ons budget.

Na een gezellige avond lopen we terug naar ons hostel en worden we aangesproken door een man die (net als alle andere bedelaars in de stad) graag wat geld van ons wil. Hij brabbelt wat over z'n zielige kindjes en zijn etenloos bestaan.

Hij laat zich niet gemakkelijk afpoeieren en we hebben het met hem te doen, maar uit veiligheid zeg ik hem dat we niets hebben en ik roep, god bless you man! 

Dan is het goed, hij legt z'n hand op z'n hart en loopt door.

Na een zeer oncomfortabele nacht in ons hostel besluiten we iets actiefs te gaan doen. We gaan de Tafelberg op!

Hoewel deze nu nog gedekt wordt door een dik kleed van wolken hebben we goeie hoop.

Vanuit het centrum is het zo'n 1,5 uur lopen naar het Cable Station waar de lift vertrekt. 

Een retourtje met de lift omhoog kost €17,50 per persoon, argh... we gaan lekker lopen! 

We wandelen verder de weg af en vragen aan een jongen die we tegenkomen of we daar goed zitten. 

De jongen stottert en is duidelijk een beetje zenuwachtig. Met een glimlach vertelt hij ons dat we nog even door moeten lopen en het tweede pad moeten nemen, die is iets makkelijker. Zodra we na een uur bij de ingang van het pad zijn, zien we dat de hike naar boven nog 2,5 uur is. Huh? De Australische jongen in het hostel zei dat hij er een uur over had gedaan. Wij zijn inmiddels al 2,5 uur onderweg en kennelijk pas op de helft. 

Het uitzicht bovenop de berg is fantastisch. Zo'n massief stuk steen van 260 miljoen jaar oud...

Er liggen verschillende paden en het is duidelijk dat de meeste bezoekers rondom de lift blijven hangen. 

We lopen over de gehele berg en zien een groep Klipdassies (bergmarmotten), heel schattig.

Het uitzicht rondom is werkelijk spectaculair! Devils Peak, Leeukop en de 12 apostelen lijken op te reizen vanuit een dikke laag dikke witte mist. Magisch... alsof we in de hemel zijn. 

De bewolking trekt helemaal weg en Kaapstad laat zich zien. Pas na een paar uur hebben we genoeg gehad van deze schoonheid en lopen we weer terug naar ons hostel. 

Na wederom een onrustige nacht gaan we er een dagje met de trein op uit. Het station is vlakbij ons hostel en de trein is makkelijk en goedkoop. We bezoeken Simons Town waar zich een pinguïn kolonie heeft gevestigd.

Tot nu toe hebben we de inwoners van Kaapstad alleen maar ervaren als heel vriendelijk en behulpzaam, ook op het station is dat niet anders. Het is een bijzondere ervaring, de trein is erg vol en ingedeeld als metro dus iedereen zit naast elkaar en bekijkt ons vreemdelingen uitvoerig. We zijn de enige blanken, dus we vallen best een beetje op. Een man naast me probeert een praatje met me te maken en vraagt waar we vandaan komen. Als hij hoort dat we Nederlands zijn zegt hij dat hij dat al dacht want hij kon alles verstaan wat we zeiden. Oeps, ehhh wat hebben we allemaal gezegd?

De man vertelt wat over de geschiedenis en over onze bestemming. Erg leuk, zo'n praatje.

Vanaf het station van Simon's Town lopen we in een half uur naar Boulders Beach waar we de pinguïnkolonie bezoeken. De toegang tot het strandje kost zo'n €5,- per persoon maar iets vóór het strandje is er nog een, die is gratis. Er zitten wat minder pinguïns maar wel helemaal exclusief.

De pinguïns zijn erg grappig, hoe ze lopen, ze doen koprolletjes tijdens het zwemmen en spelen met elkaar. 

We vermaken ons kostelijk en het weer is geweldig.

Read More 10 Comments

Made in Holland

Afgelopen weken waren druk, heel druk. Voorbereidingen, huis verkopen, verhuizen, een gewijzigde vlucht, vermiste paspoorten... maar nu is het eindelijk zover. 

Onze vrienden brengen ons naar het station en zwaaien ons uit. We hebben wel vijf keer geknuffeld geloof ik. We wuiven naar elkaar als in een filmscene. 

Terwijl we met m'n dochter en schoonzoon in de trein zitten lijkt het nog steeds allemaal een droom. Knijp me, leef ik?!

Halverwege de reis stapt m'n dochter uit en mijn broer in. Ik knuffel m'n meisje vijf minuten lang en terwijl te deuren dicht gaan heb ik het voor het eerst een beetje moeilijk. 

We zwaaien met een grote glimlach tot we elkaar niet meer zien. Slik.

Ik omhels m'n broer, het gaat allemaal zo snel, voor ik het weet komen we aan op Schiphol waar we ons nichtje ontmoeten die ook een vlucht moet halen. Wat gezellig!

Nog één keer bel ik m'n vader en scan de menigte tot ik m'n moeder zie aankomen. Ze zwaait heel blij slaat haar vleugels om me heen. Mijn mams.

We kletsen wat maar toch mis ik nog iets... voelt dit goed? Ben ik iets vergeten?

Daar staat hij, mijn zoon... hij is er tóch! 

We knuffelen elkaar doormidden en dan ineens voel ik het, dit was het ontbrekende stukje, nu is het goed. Nu kunnen we gaan. 

We brengen onze tassen naar de incheckbalie waar ons natuurlijk nog een nieuwe uitdaging te wachten staat. 

U heeft een enkele reis geboekt zie ik... dan kunnen we u niet toelaten. 

WAT?! WAT?!!!! Oh mijn god, ik dacht dat ik overal aan had gedacht, maar dit... shit tuurlijk. We mogen maar een beperkte periode zonder visum in Zuid Afrika blijven dus ze willen bewijs dat we ook weer weg gaan. 

We bespreken met de stewardess achter de balie welk bewijs geldig is en boeken na wat speurwerk ter plekke een busticket naar Mozambique. Tsja, die hebben we tegen die tijd toch nodig. Doen we eventjes. En dan was er natuurlijk nog die mop van die creditcard die het niet deed... maar uiteindelijk komt alles goed. Tickets in de mail en net zo opgelucht als wijzelf wenst de stewardess ons een fijne reis. Pff... 

Als we na een kopje koffie van iedereen afscheid nemen realiseer ik me wat ik straks allemaal moet gaan missen… knuffelen met mijn kinderen, even bellen met m’n mams, lekker kletsen met vrienden bij Tape, beetje keuvelen met m’n vriendinnetjes, samen de stad in lopen en je dan afvragen wat je daar eigenlijk ging doen. Thuis op de bank te ploffen, lekker koken met al je eigen potten en pannen. Onze Hollandse kaas… en dropjes… hagelslag! Alles. 

Ik haat afscheid, altijd. 

We hebben hier zo lang van gedroomd en nu is het zo ver. We gaan weg en laten al onze spullen achter in een hokje van drie bij vier. 

Verschillende gedachten en emoties gieren door ons bloed. We zien niet scherp en zijn high van de euforie, de adrenaline, alles gaat ineens zo snel.

Als we voor de laatste keer zwaaien naar onze familie voel ik voor het eerst een brok in m'n keel.

Een laatste sms'je van mijn broer terwijl we onze plek in het vliegtuig vinden: niet haasten, geniet van de details dan gaat de tijd langzamer.

Dat gaan we doen. We gaan volop genieten maar langzaam... relaxed... relaxed... 



Nadat we vier weken geleden een visum aanvroegen bij de Mozambikaanse ambassade in Brussel werden onze paspoorten netjes aangetekend teruggestuurd. Het pakje bleek bij aankomst in Nederland echter geadresseerd aan een verkeerd (onbestaand) huisnummer en ging daarom retour afzender. 

We hadden al helemaal gepland om afgelopen dinsdag naar Brussel te rijden, maar helaas, er ging ook bij het distributiecentrum in Brussel iets mis waardoor het pakje toch wéér terug werd gestuurd naar Nederland. 

Drama, zeg ik. Foutje, zegt bpost, die nu niets meer kunnen doen omdat het pakje weer in Nederland is.

Bellen met bpost en bellen met PostNL, maar hoe vriendelijk ze ook zijn, er lijkt niemand te zijn die het pakje uit zijn oneindig drama kan bevrijden. 

Simpel op te lossen zou je denken, maar nee, je ergste nachtmerrie; de geautomatiseerde postverwerking. 
Wie gaat er daadwerkelijk met z'n handen in een grote bak met poststukken zoeken naar die ene envelop? 
Ja ik! Maar da's helaas niet mogelijk. Dus we moeten afwachten en vooral heel vaak bellen met PostNL.

Elke vijf minuten bekijken we de status van het pakketje, alsof deze nu ineens wel bij ons bezorgd gaat worden. Het pakje is weer in Rotterdam aangekomen en vertrekt voor de tweede keer naar Amsterdam. 

De tijd gaat maar langzaam voorbij en ondertussen winnen we wat informatie in over het aanvragen van een noodpaspoort. Omdat we al lang van te voren een afspraak hebben gemaakt bij de gemeente om ons uit te schrijven uit de GBA hebben besloten toch naar de afspraak te gaan. In een soort vlaag van verstandsverbijstering schrijven we ons uit de gemeentelijke basis administratie terwijl we niet eens weg kunnen. 

We vragen daarna voorzichtig aan de ambtenaar hoe dat nu precies zit met een nieuw paspoort (uitstekende volgorde ook). De dame in kwestie vertelt ons dat we een 2e paspoort met spoed kunnen aanvragen. Uiterlijk donderdagochtend. Pff iets van opluchting, geen visa maar dan kunnen we in elk geval weg. We moeten dan een bewijs hebben dat onze paspoorten niet vermist zijn, een verklaring van de ambassade dat ze daar liggen. Dat kan nog lastig worden.

We hebben al een aantal maal telefonisch contact gehad met PostNL en uit wanhoop neem ik ook maar contact met ze op via Facebook. 

Ik leg uit waar het om gaat en gelukkig wordt onze zaak wordt met spoed door het onderzoeksteam opgepakt. Ik moet het pakje volledig van binnen en buiten omschrijven en geef ons huidige tijdelijke adres door. Ze bellen flink rond naar verschillende depots en doen ontzettend hun best om ons zo snel mogelijk met onze paspoorten te herenigen. 

We wachten nog één dag af...

Het is inmiddels woensdagochtend twee dagen voor ons vertrek. We voeren nogmaals de traceercode in, ditmaal in combinatie met de postcode van ons logeeradres en JA! WOW! Hij staat er op... vanmiddag tussen 14:30 en 16:30! 

We durven het gewoon bijna niet te geloven... zal het echt?

Even later word ik gebeld door PostNL dat ze er lang mee bezig zijn geweest en dat het pakje inmiddels met de bezorger mee is. WAAHAHAAA!!!

Met kloppend hart wachten de bij de deur en kijken elke vijf minuten uit het raam tot we 'm zien, de witte bus van PostNL. De tijd verstrijkt tergend langzaam, iedere bus die ook maar een beetje wit is maakt ons alert en ook zien we een auto voorbij rijden met een witte envelop op de passagiersstoel en een postbode met een witte envelop. Ik word gek!

Net tegen half vijf gaat dan eindelijk de bel. Met een grote glimlach tekenen we voor de envelop en binnen no-time hebben we 'm open gescheurd: JAAAA!!!! Ladies and gentlemen, we've got em! 

Dankzij het geweldig optreden van PostNL kunnen we een hele hoop ellende overslaan en gaan we overmorgen gewoon met ons paspoort én visa beginnen aan onze droomreis!!


Opsporing verzocht: twee paspoorten...

Het leek allemaal zo makkelijk... een visum aanvragen voor Mozambique.  


Dit visum kun je sinds een jaar niet meer aanvragen bij de grens maar moet vooraf bij het consulaat aangevraagd worden. Dit hadden we kunnen doen bij het Mozambikaanse consulaat in Zuid Afrika, maar dat betekent dat we een week op één plek moeten blijven en daarnaast hebben we dan tijdelijk geen paspoort bij ons. Nee, veel te veel gedoe, zo lang we nog van te voren dit soort zaken kunnen regelen moeten we dat ook gewoon doen.

We checkten al een paar maanden geleden op de site van de ambassade hoe dit allemaal werkt en bekijken ook de prijzen, 50 euro per persoon voor een meervoudig entree visum. Een hoop geld, maar we hebben dit meegenomen in ons budget, dus 't moet maar. Het visum is drie maanden geldig na aanvraag dus we moesten echt nog even wachten met de aanvraag.  

Maar nu was het dan eindelijk zo ver! We checken nogmaals de site van de ambassade, een nieuw jaar en ook nieuwe prijzen... SCHRIK! Een meervoudig entree visum kost nu maar liefst €120,- per persoon!! We bekijken onze reisplannen nog eens goed en besluiten toch voor het goedkopere eenmalig inreisvisum te gaan van €60,- per persoon. Bagger.


Bij de Mozambikaanse ambassade in Brussel doen we de aanvraag. Hiervoor hoeven we niet naar België, nee dit kan allemaal per post. We printen het aanvraagformulier uit en vullen alle gegevens in. Hier moet een kopie van je in- en uitreis ticket bij. Ehm… die hebben we niet. Ik doe er een kopie bij van onze ticket naar Kaapstad en geef aan dat we per bus in reizen het land weer verlaten. Fingers crossed.

Verder hebben we een bevestiging van een geboekte accommodatie nodig. Omdat Jos tijdens het begin van ons verblijf in Mozambique jarig is, (hoera!) vinden we het wel leuk om hiervoor iets bijzonders te reserveren. We boeken drie nachten in het prachtige Tofo Beach waar, naar schijnt, de walvissen zowat in je hangmat springen. We hebben er zin in!

We vragen een speciale uitnodigingsbrief aan bij deze lodge, die we ook in de visum-envelop doen. Op verzoek van de ambassade voegen we tevens een briefje van €10,- bij voor het retour zenden van de paspoorten. Sja, zo simpel is het kennelijk.


We maken €120,- over naar de bankrekening van de Mozambikaanse ambassade en printen het stortingsbewijs, ook deze moet meegezonden worden. 

En dan last but not least: onze paspoorten. Met een verse sticker van het consulaat van de Verenigde Staten gaat ons rode boekje nu aangetekend op weg naar België. Nu maar hopen dat we ze ook weer netjes retour krijgen.


Na anderhalve week in spanning te hebben gezeten, besluit ik toch maar even met de ambassade te bellen, want ik heb nog helemaal niets gehoord. Ik krijg een vriendelijke dame aan de lijn, die me bij het horen van mijn naam verzekerd ze me dat de paspoorten gisteren zijn opgestuurd. Ik noteer het traceernummer, want paspoorten die kwijtraken bij de post lijkt me helemaal een slecht verhaal. 


Als we het traceernummer invoeren op de site van de Belgische bpost zien we dat onze paspoorten inderdaad onderweg zijn. Maar als we na een aantal dagen zien dat de status nog niet is veranderd, bellen we met de bpost. Zij kunnen het pakketje traceren tot in Amsterdam maar daarna zijn ze 'm kwijt. Slik. Met klotsende oksels bellen we naar PostNL die ons een nieuw traceernummer geven dat nog niet werkt. We gaan er even van uit dat de paspoorten zich inderdaad in Amsterdam bevinden en dat we ze na het weekend wel weer kunnen volgen. 


Inmiddels is het maandag en onze paspoorten zijn al 2,5 week weg. Het traceernummer werkt nog steeds niet en PostNL geeft aan dat het pakketje uiterlijk donderdag bezorgd wordt. Da's knap voor een pakje dat niet te traceren is. 

Dinsdags is er nog niets in de onzichtbare status veranderd en nemen we wéér contact op met PostNL. We krijgen weer een ander traceernummer, waaruit blijkt dat het pakketje wordt retour gestuurd naar België... NEEEEE!!!

Nah goed, we weten in elk geval waar onze paspoorten zijn. Soort van. 


Ik bel de ambassade en vertel de dame die ik vorige week ook al aan de telefoon had het verhaal. Ik vraag haar naar welk adres ze het pakje heeft opgestuurd. Ze zoekt het even op, nummer 36 zegt ze. Oh shit, dat moet nummer 39 zijn. 36 bestaat niet eens... vandaar dat het pakketje retour wordt gestuurd. Even later mailt ze me het visa applicatie formulier, ik heb zelf 36 ingevuld! Oh muts :-(


We krijgen het zo langzaamaan toch wel een tikje benauwd. We kunnen natuurlijk met spoed een nieuw paspoort aanvragen, maar dan moeten we aangifte doen en die visa zijn we dan kwijt. Wat een gedoe.

Nog maar eventjes afwachten.


God-god-god... dit kost ons tien jaar van ons leven...


nog 9 dagen. Gaan we het redden?


Wachttijdverkorting (WTF)

Oeps, en toen kwam ineens dat verontrustende mailtje van de luchtvaartmaatschappij: uw vlucht is gewijzigd. 

Onze eerste vlucht naar Doha is om een of andere vage reden een aantal uur naar achter geschoven waardoor we nu -3 uur hebben om over te stappen. Een overlap van drie uur, hoe kan dit? Misschien zien we iets over het hoofd qua lokale tijdsaanduiding, maar dit gaan we natuurlijk niet redden. 

We bellen met Qatar Airways, een vriendelijke meneer staat ons te woord maar is erg moeilijk te verstaan door z'n Oosterse accent. Het gesprek gaat daardoor wat moeizaam, maar we begrijpen dat we twee opties hebben, we kunnen de tweede vlucht, die van Doha naar Kaapstad gaat, verschuiven naar de volgende dag. Dat wil zeggen dat we 21 uur overstaptijd hebben in Doha en een dag korter in Kaapstad zullen zijn. 

Óf we kunnen beide vluchten een dag naar voren schuiven, naar 31 maart. We hebben dan een overstaptijd van drie uur én komen een dag eerder aan in Kaapstad. Ja jeeeeetje wat een keuze ook. 

We besluiten te kiezen voor optie 2. Dan vertrekken we een dag eerder en kunnen dus een dagje langer in Kaapstad rondwandelen. 

Whoehoe, spannend! Alles wordt netjes in orde gemaakt en binnen no time ontvangen we een bevestigingsmail.

Als de opluchting een beetje gezakt is realiseren we ons dat dit nog wel wat geregel met zich mee brengt.

De laatste twee nachten in Arnhem slapen we in een hotel, maar dat wordt dus nu één nacht... en natuurlijk hebben we bij het boeken van dit hotel de laagste prijs gekozen, zonder optie tot annuleren. We bellen met het hotel, maar hiervoor moeten we bij de boekingssite zijn. Dus, bellen we daar naartoe. Ook zij kunnen de reservering helaas niet wijzigen. Fok. We hebben gewoon een nacht voor niets betaald. 

Van binnen huil ik een beetje.

Ook betekent dit dat we een dag eerder in Kaapstad aankomen. Dat lijkt op zich geen probleem, (nee man, supertof!) maar ons geboekte hotel, dat zit vol. Bijna alles zit vol die nacht. Gelukkig vinden we na even speuren toch een leuke hostel in de buurt van de andere nachten die we hebben geboekt. Ik reserveer via een kortingslink van de boekingssite. Het nachtje is niet annuleerbaar maar goed, dat hoeft ook niet, hoop ik dan maar. 

Zodra ik de bevestiging in de mail ontvang, zie ik dat er met de korting iets verkeerd is gegaan. Geen korting. Ik moet echt even wat beter opletten. Bagger! 

Opnieuw lost een telefoontje met de boekingssite niet veel op. Ze kunnen wel aan het hostel vragen of ik tóch kosteloos mag annuleren zodat ik opnieuw kan boeken via de kortingslink, pff wat je al niet moet doen voor €15,- korting. 

Hoopvol wacht ik dan maar af, erger kan het niet worden. We hebben betaald voor een ongebruikte hotelovernachting in Arnhem én we moeten een extra nacht in Kaapstad betalen, die ook nog eens duurder uitpakt dan verwacht. Ik ben er nog niet helemaal overheen. Ergens hebben we dit niet slim aangepakt geloof ik. Maar sjee, we gaan een dagje eerder op wereldreis... 

Nog 15 dagen!

19/3 Enkele dagen later ontvingen we bericht van Qatar Airways dat we geen compensatie ontvangen voor dit ongemak. Belachelijk natuurlijk.

Wel mogen we van het hotel in Arnhem ons verblijf een dag vervroegen zodat we er toch gebruik van kunnen maken en mogen we het hostel in Kaapstad opnieuw via de kortingscode boeken. 

Al met al valt de schade dus reuze mee :-)


Live or let die

Na van alles te hebben geregeld voor tijdens onze afwezigheid hebben we nog een onopgeloste kwestie: mijn jungle...

Dat mijn planten me dierbaar zijn is een understatement. In de loop der jaren heb ik uit elk land dat we hebben bezocht zaden meegenomen en gekweekt tot supergroene oerwoudwaardige rakkers waar menig soortgenoot jaloers op kan zijn. 

In mijn assortiment: een mangoboompje, peperplantje, koffieplantje, guanabanaplant, dadelpalmje, citroenboompje, kurkboompje, rijstgras, cashewboompje en een ananasplant. 

My pride and joy kan ik wel zeggen. Je begrijpt, de nieuwe pleegmoeder/vader voor deze dierbare kinders moet van goede huize komen om überhaupt in aanmerking te komen voor deze veeleisende taak. Terwijl ik in gedachten zorgvuldig mijn netwerk van vrienden en familie doorspit, komt er eigenlijk maar één echte winnaar naar voren. Eentje waarvan ik weet dat ze minstens zo liefdevol voor mijn plantjes zal zorgen als ik; mijn mams! Die groene vingers heb ik tenslotte van haar. 

Gelukkig accepteert ze deze missie maar al te graag en belooft mijn kinders met een liefdevol praatje dagelijks te verzorgen alsof het haar eigen kroost was. 

Elke dag een liedje voor ze zingen, mam. En even fluisteren dat ze mooi zijn. En ze af en toe even omdraaien... en een beetje aan ze plukken... dan mijn uitgebalanceerde water-schema toepassen en natuurlijk van de zomer lekker de tuin in. Maar, 's avonds weer naar binnen hoor, anders krijgen ze het koud! Hoezo verwend?

Ja hoor, zegt ze, dat doe ik met liefde! 

Ik bof maar met zo'n moeder.

Zo gezegd, zo gedaan, de eerste helft van mijn babies netjes de auto in, naar het huis van Greet. Die uitgebreide gebruiksaanwijzing bijgevoegd en nog een keer eventjes genieten van de kleuren en geuren totdat ik echt afscheid neem. Snif. 

Het zijn er best veel en dat past niet in een keer in de auto, de rest blijft daarom nog eventjes bij mama Patries :-) hè vervelend...

Sjeemig, dit zijn alleen nog maar mijn planten, het moeilijkste afscheid moet nog komen... *slik* Maaaaarrrr... geen zorgen, bij Greet a.k.a. 'Green Finger Granny' zijn ze veilig. 

Bedankt mam! 

Nog 5 weekjes...


Het (ver)zekere voor het onzekere

Uiteraard willen we tijdens ons verblijf in het buitenland, en eventueel bij vroegtijdige terugkeer in Nederland door bijvoorbeeld een ziekte, wel kunnen vertrouwen op een goede reisverzekering. Uit ervaring weten we dat je zomaar ineens in een buitenlands ziekenhuis terecht kunt komen... ;-)


Je kunt helaas niet zomaar gebruikmaken van je doorlopende reisverzekering, hiervoor geldt namelijk een maximum van aaneengesloten 60 of soms 90 dagen in het buitenland. Dat wil zeggen dat je bij het indienen van een claim moet kunnen aantonen wanneer je in Nederland bent geweest. Deze periode kun je bij sommige aanbieders verlengen tot maximaal 365 dagen, hierbij geldt overigens wel dat je je zorgverzekering in Nederland blijft aanhouden. 

Voor ons is dit niet interessant, dus hebben we een 'wereldreisverzekering' nodig. Je betaalt er een hoop voor, maar dan heb je ook wat. En uiteindelijk is het nog altijd goedkoper dan je zorgverzekering aanhouden.


Er zijn een aantal grote organisaties die iets dergelijks aanbieden:


Optie A. 'JoHo Special Isis', klinkt al lekker veilig. Deze verzekering valt na het screenen van de algemene voorwaarden echter direct af vanwege leeftijdsdiscriminatie waardoor Jos vanaf volgend jaar niet meer volledig verzekerd zou zijn. Hij zou dan toch zijn basisverzekering in Nederland moeten aanhouden om ook in het buitenland verzekerd te kunnen zijn voor medische kosten. Kennelijk ben je vanaf 55 jaar een te groot risico. Nouja, is dat überhaupt wel legaal?! Poeh dan maar niet... 




Optie B. 'OOM tijdelijk in het buitenland', ziet er overzichtelijk uit. Je kunt ook online lekker aan- en uitklikken wat je wel of niet wil meeverzekeren. Ik vink het een en ander aan, vrij basic maar wel dat de verzekering vergelijkbaar is met de andere aanbieders. WOW! Ka-ching! Veel te duur. Ik kom voor Jos op een maandelijkse premie van €285,- alleen al voor ziektekosten… kennelijk zijn bij OOM mensen boven de 49 jaar ook altijd ziek, zwak en misselijk want alleen het duurdere ziektekosten-onderdeel is beschikbaar. 

Nah, dat kan niet goed zijn. Check-check dubbelcheck, maar toch echt. Voor een vergelijkbare verzekering als de andere aanbieders betalen we samen €498,- per maand. HAHAHA, die zijn gek!


En doorrrr...


Optie C. 'Allianz Globetrotter', yeah dit moet ‘m worden. Volgens de site zijn ze ook nog eens zeer goed beoordeeld dus dat zullen we eens even nader onderzoeken. We zien direct dat we niet worden gediscrimineerd, check, maar als we de algemene voorwaarden scannen op andere opvallende zaakjes stuiten we al direct op een zorgwekkend zinnetje: 


‘Wij verzekeren alleen inwoners van Nederland. Dat houdt in dat je tijdens de looptijd van de verzekering(en): ingeschreven staat in een Nederlands Bevolkingsregister en daadwerkelijk in Nederland woont.’


Hmmm… de tegenstrijdigheid, hoe is het mogelijk. Je kunt tijdens het berekenen van je premie online kiezen voor een aanvullende verzekering waar bij staat ‘als je in Nederland geen basisverzekering hebt’. Die basisverzekering is verplicht wanneer je ingeschreven staat in het bevolkingsregister, dus dit spreekt elkaar een pietsie tegen. Snap je 'm nog?


Ik bel maar eens even met Allianz en de dame aan de telefoon doet goed haar best om uit te leggen hoe het werkelijk in elkaar zit. 'Ach' zegt ze, 'hier wordt zo vaak over gebeld. Daarmee wordt bedoeld dat je de verzekering niet kunt afsluiten als je geen ingezetene van Nederland bent. Met de Globetrotter verzekering ben je gewoon verzekerd, dat verzeker ik je.'

Haha leuk woordgrapje mevrouw, maar alle gekheid op een stokje, 'dat wat u daar zegt... dat staat er niet.'

Ik ben op dreef dus ga toch nog even verder: 'de algemene voorwaarden zijn leidend dus ik neem aan dat het is hoe het er staat en dat daar niet iets anders mee bedoeld wordt. Waarom zou je anders die voorwaarde niet anders omschrijven als er zo vaak over gebeld wordt?' *zucht*

Dit is iets te veel informatie voor de dame aan de telefoon dus ik besluit er maar een mailtje aan te wagen.

Na enkele dagen ontvangen we het verlossende antwoord, 'de Globetrotter Verzekering is ons enige product waarvoor het niet nodig is dat je tijdens de reis bent ingeschreven in Nederland.'

Joh... mooi, daar houden we het bij, dit wordt 'm!


Online kun je het pakket samenstellen door diverse onderdelen toe te voegen. We klikken en schuiven wat tot we de juiste combinatie hebben gevonden. Voor zo'n €50,- per persoon per maand hebben we een compleet cadeaupapiertje plus veiligheidsstrikje om onze wereldreis!


Het is even een uitzoekwerkje, maar dan heb je ook wat. Alles wat ons nu nog rest is aftellen.


Nog 44 nachtjes slapen...


De grote SM show

Zodra je je gaat verdiepen in de wereld van reizigers op internet, ontdek je dat je lang niet de enige bent die hun unieke grote reis van z’n leven gaat maken. Duizenden Nederlandse dames, heren, stelletjes en gezinnen gingen ons voor en delen hun foto’s, blogs en vlogs. Social media staat werkelijk vol met reizigers, nomaden, wanderers, travellers, backpackers, luxebeestjes en levensgenieters. 


Zo’n wereldreis dat doet iets met je, (ja duh, hoor ik je denken) nee echt! Het geeft je zo’n positief gevoel dat de drang om te willen delen met je medemens onweerstaanbaar wordt. Ik ben een wereldverbeteraar… - opdat iedereen maar zo gelukkig mag zijn als ik! - We willen gewoon onze mooie avonturen delen!


Dusss… we hebben een leuke Facebook pagina, toen kwam er een supertoffe website… op Instagram kun je vooral makkelijk je leuke kiekjes showen, dus ja dat dan ook. Dan heb je YouTube voor die toffe filmpes en Twitter en hmmm misschien moeten we ook een nieuwsbrief versturen per mail, voor de thuisblijvers die geen social media drang hebben. En wanneer je denkt dat je alles hebt gehad, krijg je het misschien wel belangrijkste euvel: de taal. We gaan de wereld over, dan zou het op zich leuk zijn als mensen die we overal ontmoeten ons ook kunnen volgen. Tsja, dus Engels dan? Maar dan kunnen onze ouders het niet meer lezen. En ja, wie is er nou belangrijker? 


Al snel ontdekken we dat er een hele andere wereld schuilgaat in de Social Media; de SM wereld. Je moet een beetje van pijn houden en vooral lekker om je heen meppen om te kunnen overleven. Slaan of geslagen worden…


We laten het even op ons inweken en gaan door naar het volgende pijnpuntje: algoritme.


Algoritme betekent eigenlijk ‘om door middel van het verzamelen van gegevens een bepaald doel te bereiken’. Sites als Facebook maken gretig gebruik van algoritmes, ze verzamelen alles wat je doet en houden precies bij waar jij naar kijkt zodat ze je passende informatie kunnen aanbieden. Dat resulteert er bijvoorbeeld in dat niet alle Facebookposts op volgorde van tijd worden getoond, nope, de posts worden alleen getoond als uit jouw internetgedrag blijkt dat je hierin geïnteresseerd bent. Oftewel, het doel van Facebook is niet persé hetzelfde als dat van jou. Bezoekt jouw publiek weinig pagina’s die met reizen te maken hebben, dan zal je reisblog minder snel in het nieuwsoverzicht van je volgers verschijnen, ook al hebben ze jouw pagina driedubbel geliked. Triest but true. 


Om ons daar (heel heel heel erg) bewust van te maken biedt Facebook overal waar je kijkt adverteermogelijkheden aan. Voor een paar euro heb je al wat. Je post wordt niet meer gemist en je vergroot je publiek, zegt Facebook, nou klinkt ideaal! Die paar euro, why not. Het sluipt er heel sneaky in, maar zodra je er in mee gaat, slurpt het je op. Je betaalt dus eigenlijk (aan Facebook) om het Facebook algoritme tegen te gaan. Wacht WAT? Facebook zou ONS moeten betalen omdat wij tenminste iets positiefs te melden hebben, HA! Hmm.


Dat betalen, daar doen we niet aan, maar hoe doen die andere reizigers met duizenden volgers dat dan? Als je op Instagram kijkt, zie je simpele accounts met tienduizenden volgers en niet persé geweldige foto’s. Voor echt veel volgers moet je echt veel moeite doen. Genieten ze nog wel van hun reis?! Of zijn het gekochte volgers…

Het aantal volgers is erg belangrijk. Zo belangrijk dat veel (reis-)accounts je lokken en zodra jij ze volgt ‘ontvolgen’ ze jou meteen weer. Ze hebben dan zelf een heleboel volgers, (lees: populair) maar volgen zelf zo min mogelijk accounts. Om van te huilen, maar kennelijk wel heel belangrijk voor je status op SM. Accounts met veel volgers krijgen veel aandacht en zullen eerder verschijnen in een overzicht. Als kleine gebruiker maak je dus eigenlijk geen schijn van kans, tenzij je het spelletje meespeelt. Wat een klucht. We zijn nog niet eens weg of het hangt me nu de keel al uit.

Afgezien van dat we al superleuke medereizigers hebben gevonden waar we ook weer hele toffe nieuwe ideeën door krijgen, leuke reacties krijgen van mensen om ons heen, blijft de vraag: is er nog iets echt aan Social Media?


Het is een hele hoop om over na te denken, als je bedenkt dat je eigenlijk alleen maar je leuke kiekjes en je reisverhaal met mensen wil delen. We moeten keuzes maken en het belangrijkste is dat we ons niet laten opslurpen door deze SM show. We blijven bij ons doel: wij maken een fantastische reis en iedereen die dat wil mag daarvan meegenieten. Amen.


Nog 53 dagen…


Ondertussen in Arnhem...

We kunnen bijna niet wachten, het reisvirus raast door ons bloed, maar helaas valt er weinig anders te doen dan aftellen. Omdat we toch echt iets willen voorbereiden, besluiten we te proefpakken. Even kijken of we nog iets zijn vergeten en of het allemaal wel past. Leukleukleuk!


Blij stallen we op het bed al onze spullen uit om een goed beeld krijgen van wat we verzameld hebben. We verdelen de electronica en rollen al onze kleding netjes in een pakzak. (daarover later meer) 

Dan alles in de tas, dacht ik. Arnhem we have a problem. Ik wil teveel mee óf heb een te kleine backpack. Shit.


Mijn tas is een Osprey Farpoint 40, fantastisch ding, maar wel 6 liter kleiner dan die van Jos, 6 melkpakken!

Kritisch nemen we mijn kledingassortiment nog eens door. Tsja, minder kan ook wel. Ugh, ik ben best wel gehecht aan mijn backpack, maar om nou komende anderhalf jaar steeds mijn kleding zo strak mogelijk op te moeten rollen om het maar precies te laten passen, nee lijkt me minder aantrekkelijk. 

Ik wil persé dat alles wat mee gaat in m'n backpack past, inclusief de kleding die ik aantrek en dus ook m'n wandelschoenen. Ik staar treurig naar m'n tas, maar hij wordt er niet ruimer van.

Op zoek naar grotere dan maar. 


In diepe rouw en nog volledig in ontkenning blader ik ongeïnteresseerd door diverse sites op zoek naar de perfecte tas die ik eigenlijk al heb, maar dan nét een tikkie groter. Vreemd genoeg kom ik telkens op de backpack van Jos uit, een Osprey Porter 46. Tja, geweldige beoordelingen en ook een handbagage formaat. Misschien, toch maar eens...


Ongemotiveerd prop ik al mijn spullen in Jos z'n tas en probeer ‘m uit op mijn rug. Na een half uurtje rondlopen en wat in- en uitpakacties trek ik mijn conclusie: hij is stom, maar goed... ik neem ‘m! 


Al snel ben ik de liefde voor mijn oude backpack vergeten en scan het web voor de beste prijs. Aangezien het allemaal niets scheelt bestel ik ‘m via Osprey zelf. Even twijfel ik over de kleur, een zwarte is wel mooi maar die heeft Jos ook al. We zien onszelf al lopen, als stelletje, you know, zelfde rugtas, zelfde jas, zelfde alles. Hmmm dus...

Ik vind hetzelfde model backpack al vrij stom dus ik ga in elk geval voor een andere kleur. In nagedachtenis van mijn ouwe trouwe makker, kies ik weer een rode. Hoodoo Red, heettie. 


De volgende ochtend is ‘ie er al en scheur meteen de doos open. WAUWSERS best fel. 

Ik beluit ‘m toch maar verder uit de verpakking te halen en zodra ik al mijn spulletjes er in heb gestopt ben ik al heel blij met mijn nieuwe aanwinst. Hij heeft een groot hoofdvak en lekker veel kleine zijvakjes. Ik check mezelf van alles kanten in de spiegel in vol ornaat, want ja, het oog wil ook wat. Jaja het kan. Lekker vrolijk.


Ik hou 'm nog eventjes ingepakt, voor het idee ;-)


Nog 66 dagen.


Over bommeldingen en jolige diplomaten

Tijdens onze wereldreis willen we een roadtrip maken door de Verenigde Staten en hebben daar een visum voor nodig. Het voor de hand liggende ESTA-visum is lekker goedkoop en 90 dagen geldig, omdat hier ook het Caraïbisch gebied, Mexico en Canada onder vallen wordt 90 dagen al snel erg kort. Gelukkig is er nog een andere optie: een B2 toeristen visum, hiermee kunnen we maar liefst 6 maanden ongehaast in de Ustated Nites rondcrossen. De kosten voor dit visum zijn wel een flink stuk hoger maar dat is het ons helemaal waard. We regelen het visum liever niet tijdens onze reis op een of andere trage ranzige hostel-PC, dus doen de aanvraag nu al.

Dit alles vraagt wat aandacht want de Americanos laten niet zomaar iedere flierefluiter hun landje binnen wandelen. 

Na even zoeken heb ik de juiste site gevonden en vul onze persoonlijke gegevens in op het DS160 formulier. Daarna volgt een waslijst met kritische vragen voor een grondig persoonlijkheidsonderzoek. Onreine gedachten, jeugdzonden en sterke verhalen, alles komt op tafel. Voor vrouwen zijn de vragen duidelijk anders dan voor mannen, want Jos krijgt een serie vragen als: ben je ooit betrokken geweest bij een ontvoering, mishandeling van een vrouw, marteling, heb je contacten met een terroristische organisatie en meer van dergelijke strekking. We vinken braaf alles af en vullen als contactpersoon 'n een of ander hotel in Miami in. Na dit diepgaande onderzoek van zo'n drie kwartier volgt nog een onderdeel: de pasfoto. 

Nadat ik voor de 83e keer faal om onze precies-zoals-ze-'m-willen-hebben pasfoto te uploaden, ontdek ik ergens de knop 'verdergaan zonder foto' (doh) en kunnen we de aanvraag eindelijk afronden. We ontvangen direct een betalingsverzoek van €288,- voor het visum voor twee personen. Gelukkig besparen we de servicekosten van een visumbureau van zo'n €700,-, die gedachte verzacht de pijn een beetje.

Enkele dagen na de betaling kunnen we inloggen om een afspraak in te plannen bij het Amerikaans consulaat in Amsterdam. 


Twee weken later is het zover, we mogen onze aanvraag persoonlijk komen toelichten bij het consulaat in Amsterdam en maken er een gezellig dagje van.

Voor het betreden van het consulaat gelden enkele strenge regels, het zal je niet verbazen maar wapens zijn verboden... en ook met elektronische apparatuur kom je er NIET IN, dus géén mobiele telefoon mee. Dagje ongestoord op pad :-)


Met de hele uitgeprinte mikmak onder de arm komen we ruim op tijd aan bij het consulaat maar de deur blijft dicht. Er is een verdacht pakketje gevonden dus de noodprocedure wordt opgestart, ugh hebben wij weer! 

De politie zet de boel af en het gebouw zelf wordt hermetisch afgesloten. We bedenken diverse scenario's en maken een praatje met meneer agent. Na een uur blijkt het gevonden tasje echter geen spannende inhoud te bevatten, enkel een paspoort en telefoon van iemand die waarschijnlijk een flinke rekening zal krijgen.

De afzetting wordt opgeheven en we mogen eindelijk naar binnen. About time want 5 graden is best fris als je staat te wachten.

De jongeman voor ons in de rij heeft even gemist dat er geen telefoon mee naar binnen mag, dus wordt weer weggestuurd. Hij heeft in elk geval wel uiiiitgebreid foto's kunnen maken van de sensatie op straat.


We worden uiterst vriendelijk ontvangen door een joviale consul die wat grapjes met ons maakt, dit haalt de spanning er wel een beetje af. Zodra we door de scanner zijn gehaald krijgen we een nummer en mogen we in de wachtruimte plaatsnemen. Het gesprek is behoorlijk spannend want de aanvraag wordt nog wel eens om vage redenen afgewezen, dus we hebben ons goed voorbereid.

Als ons nummer wordt omgeroepen, mogen we bij balie 1 onze documenten komen inleveren. Onze vingerafdrukken worden gescand en kunnen weer gaan zitten. 

Vijf minuten later worden we opgeroepen voor balie 2. Een goedlachse diplomaat staat ons te woord en stelt wat kritische vragen over onze reisplannen. Met de verwachting dat dit pas het begin is van een tergend lange ondervraging, horen we onverwachts de verlossende woorden: your Visa is approved. 

WOW... AMAZING!! Met open mond lopen we het consulaat uit. Dat was het? We krijgen een visum?!

Dat moet gevierd worden! In een gezellig oer-Amsterdams kroegje proosten we op The United States of America!



Laagjes laagjes laagjes

Het is misschien wat vroeg, maar we zijn al uitgebreid aan het bedenken wat we mee zullen nemen op onze lange reis. Dat lijkt heel lastig, en ja… dat is het ook. We hebben een streefgewicht van 9 kilo en willen vooral niet te veel onnodige ‘wat als’ troep meenemen. We willen het niet koud hebben, goed kunnen hiken en mooie foto’s kunnen maken. Warme kleding, wandelschoenen en spiegelreflexcamera gaan dus zeker mee. 

Hoe gaan we dat oplossen met die dikke truien? Tijdens onze vakanties nemen we vaak niet meer mee dan 6,5 kilo, dus nu 9 kilo is al luxe. De warme kleding laten we dan grotendeels thuis. Zwembroek en creditcard is voldoende toch, ghehehe...

Merinoschaap met één laagje... 😉
Merinoschaap met één laagje... 😉


Nee dit is wel andere koek, alle seizoenen... We besluiten onze grote vriend Google te raadplegen en hoe meer we lezen over kleding op reis hoe meer we in laagjes gaan denken. It’s all about the layers. 

Ik leg het je uit, de laagjes hebben allemaal hun eigen eigenschappen die in combinatie extra tot hun recht komen. Tussen al die laagjes vormt zich een laagje lucht, dat zorgt er weer voor dat je huid lekker geïsoleerd wordt, vocht kan afvoeren én kan ademen. Jaja daar zijn allerlei interessante studies aan vooraf gegaan.


We beginnen met de onderlaag, een dunne zachte stof die lekker aanvoelt op je huid. Deze laag moet het vocht zoveel mogelijk afvoeren naar de volgende laag, zodat je huid droog blijft. Een combinatie van bijvoorbeeld merinowol met een kunstvezel is een goede keuze. Merinoshirts met lange mouwen dus, check!


Verder hebben we de tussenlaag die ervoor zorgt dat het vocht verder afgevoerd wordt naar buiten en dat je lichaamswarmte juist bij je blijft. Door deze laag vormt zich een laagje lucht waardoor het effect van de lagen samen versterkt wordt. Een ademende stof die ook nog eens lekker warm is. Polyester microfleece is hiervoor zeer geschikt. We hebben twee fijn geweven fleecevesten op ons lijstje staan, dus check!


Dan hebben we, afgezien van meerdere te combineren tussenlagen, een buitenlaag. De buitenlaag beschermt je tegen de invloeden van buitenaf. Kou, wind en regen laten we buiten onze comfortzone. Een multifunktionele regenjas en tevens windstopper die ook nog eens het vocht van binnen naar buiten kan brengen? Deze held hebben we. En hij is nog superlicht ook! Dubbelcheck!


Merino is mijn favoriet. Het is licht en snel droog, het kriebelt niet en het voelt lekker zacht op je huid. Helaas is merino vrij prijzig, maar het blijft ook heel lang mooi. Een investering dus.

Katoen daarentegen is goedkoop en verkrijgbaar in alle soorten en maten, het ademt heerlijk en is lekker naturel, maar het is wel net een spons, je zweet blijft erin hangen en na het wassen zal het wat langer duren voor het droog is. Daarnaast is het een stuk zwaarder, dus minder geschikt voor light-travelers.


Nou, we zijn al een heel eind. We hebben onze kleding al zo goed als bij elkaar gespaard, de beste stofjes en goed te combineren laagjes. Nu de rest nog. Pakzakken! 

Pakzakken oftewel packingcubes zijn een fantastische uitvinding om al die leuke laagjes netjes in op te bergen. De kunt deze kubusvormige zakken vullen met de strak opgerolde kleding en afsluiten met een rits zodat je in de backpack meteen goed overzicht hebt van welke kleding waar zit. Onmisbaar voor de overgeorganiseerden onder ons! 



Nou-ehhh... onderdeel kleding = compleet! What's next?


Preventief ontzorgen

Wanneer je langer dan 8 maanden naar het buitenland vertrekt ben je verplicht je uit te schrijven bij de gemeentelijke basisadministratie, de 'basisregistratie personen'.

In eerste instantie best een eng idee, ben je hier eigenlijk nog wel welkom als je na lange tijd weer terug komt? Ben je nog wel een volwaardige Nederlander... wat een gedoe. Kunnen we niet gewoon even anderhalf jaar sjoemelen, doen we wel alsof we hier nog wonen. Niets aan het handje.

Helaas staan er van die vervelende boetes tegenover sjoemelen en zijn de controles bij verdenking van langdurig verblijf in het buitenland uiterst grondig. Die ellende willen we natuurlijk ook niet.

Na een 'anoniem' telefoongesprekje met de gemeente zijn we al snel aan het idee gewend, je persoonsgegevens worden verhuisd naar een ander register maar worden wel gewoon bewaard. 'We zijn echt niet de eersten die zich uitschrijven'.

We ontdekken ook dat er toch nog wel wat meer bij komt kijken. Als gevolg van je uitschrijving uit het basisregister wordt je AOW voor elk uitgeschreven jaar met 2% gekort. Hmmmpff... compensatie voor de gemiste belasting-inning zeker. 

Ook mag je tijdens je uitschrijving niet stemmen en je eventuele inschrijving voor een huurwoning komt in veel gevallen te vervallen. Aan de andere kant ben je niet meer basisverzekeringsplichtig en kun je bij sommige zorgverzekeraars je basisverzekering opzeggen voor de periode dat je in het buitenland verblijft. Dat scheelt een bak met centen, in ons geval zo'n 2500 eurootjes waar we hele leuke andere dingen mee kunnen doen. 

Nauwkeurig zetten we alle voors en tegens op een rijtje en maken de balans op. Mwoah, eigenlijk best aantrekkelijk, dat uitschrijven.


Die zorgverzekering stopzetten blijkt in de praktijk nog wel een dingetje, want of je je daadwerkelijk kunt uitschrijven schijnt te verschillen per verzekeraar. Het loont dus, zeker zo tegen het einde van het jaar, om daar goed naar te kijken als je dit soort reisplannen hebt. Aangezien het zorgverzekering-switch-moment alweer in zicht is, zijn wij blij dat we hier nu al mee zijn begonnen. 

Wij zijn beiden verzekerd bij CZ, waar volgens de algemene voorwaarden geldt: als je langer dan een jaar naar het buitenland gaat als 'backpacker' (dus zonder vast adres), dan mag je je zorgverzekering stopzetten. Yay! Ka-chingggg!


Hoewel we ons pas enkele dagen voor vertrek uit de gemeentelijke basisadministratie kunnen uitschrijven, besluiten we onze zorgverzekeraar alvast in een lief briefje te verzoeken de verzekering per 1 april te beëindigen. Stel dat we om een of andere reden een negatief antwoord krijgen kunnen we altijd nog naar een andere verzekeraar overstappen waarbij dat wel kan. Sjeemig hoe briljant!

Onze achterdocht blijkt natuurlijk nergens voor nodig, want enkele dagen later ontvangen we het verlossende antwoord: 'uw zorgverzekering wordt per 1 april 2017 stopgezet'. Wow, wat een raar idee. Wel weer een zorg minder!



Nog 134 dagen...


Prik mij maar lek!

Daar zijn ze dan, 408 Malarone tabletten voor een Malariavrije wereldreis!


Lekker op tijd zou je zeggen. Jaaaa... dat was misschien ook niet zo slim.

Vorige week hebben we onze vaccinaties ontvangen en besloten ook maar gelijk de Malariatabletten te bestellen. 

Nadat ik eindelijk onze vaccinatieboekjes had gevonden spraken we af met Thuisvaccinatie op vrijdagmiddag tussen 14:00 en 18:00. Hartstikke handig in je eigen huis, maar da's vragen om problemen natuurlijk op zo'n tijdstip. 

En jawel onze gebeden werden verhoord, de prikdame belt ons na een lange middag wachten om vijf voor zes op dat ze in de file staat. Zucht... nouja, wachten dan maar weer. 

Als ze uiteindelijk om kwart voor zeven is aangekomen blijkt ze niet alle vaccinaties bij zich te hebben. Hoewel we nooit eerder problemen hebben gehad met Thuisvaccinatie, was dit toch een kleine teleurstelling. 

We worden redelijk pijnloos ingeënt tegen Gele Koorts en daarna stempelt de dame vakkundig in ons boekje dat we deze hebben ontvangen. We zien er op toe dat alles klopt want in veel landen is dit een big deal als je in Afrika bent geweest.


Daarna krijgen we een herhaalvaccinatie tegen DTP, die zou volgend jaar verlopen. Verder krijgen we advies over allerlei enge infectieziekten en met name het bespreken van de Malariapreventie neemt best wat tijd in beslag. 

Met wat nattevingerwerk rekenen we uit dat we totaal zo'n 175 dagen in Malariagebieden zullen verblijven en krijgen de keuze tussen de middelen Lariam en Malarone. 

Lariam slik je eens per week, je begint drie weken van te voren en blijft na het verlaten van het gebied nog vier weken doorslikken. Lariam staat bekend om de heftige bijwerkingen zoals hallucinaties, nachtmerries en duizelingen. Hmm, klinkt aantrekkelijk, nu al zin in.

Malarone daarentegen geeft nagenoeg geen bijwerkingen, moet wel dagelijks geslikt worden, maar je kunt er een dag van te voren mee beginnen en stopt een week na het verlaten van het Malariagebied. Veel flexibeler dus! 

Voor de zekerheid nemen we wel even contact op met onze zorgverzekeraar, de Malaronepillen kosten €2,30 per stuk dus in deze aantallen is toestemming vragen geen tijdverspilling. We krijgen groen licht en bestellen voor een klein fortuin aan tabletten. 

Enkele dagen later ontvangen we een doosje met totaal 408 pillen. Pfoeh, best een flink pak eigenlijk. Twijfelachtig proberen we ons een plekje in onze veel te volle backpack te visualiseren, maar als we alle strips uit de doosjes hebben gehaald zien we dat het allemaal wel meevalt. Een pakketje zo groot als een kuipje boter, we'll survive. We overwogen nog even om de pillen uit de strips te halen en in een potje te doen, maar omdat dit misschien wat nare situaties bij de douane kan veroorzaken doen we dat toch maar niet. 


Dan ineens valt m'n oog op de houdbaarheidsdatum... maar wacht even, dan zijn we nog helemaal niet terug! Wat een klucht. De tabletten zijn houdbaar tot begin 2018, dan hebben we nog minimaal een half jaar te gaan... zucht 2.0


Ik neem contact op met de apotheek en joh, geen drama, ze doen helemaal niet moeilijk. We mogen een aantal van de strips ruilen tegen tabletten met een langere houdbaarheidsdatum. 


Pfoeh, nu alleen nog even een nieuwe afspraak voor onze vergeten vaccinatie en dan zijn we er klaar voor! 

Of nouja, een stapje verder. 



Nog 150 nachtjes slapen... 


Het rode boekje - paspoortpret

We zetten weer een vinkje op de lijst der voorbereidingen; Jos heeft een nieuw paspoort! 

Eventjes met een strak gezicht op de foto en daarna met een grote smile naar het gemeentehuis. De dame aan de balie stond wel raar te kijken, uw paspoort is nog anderhalf jaar geldig meneer… oh, meent u dat?!

Nu al een nieuwe of pas over een half jaar was amper een dilemma. We willen geen gezeur met een gewijzigd paspoortnummer als we van te voren een ticket hebben geboekt of een visum hebben aangevraagd, dus hebben besloten het paspoort maar alvast te vervangen. Ach zo’n ding is tegenwoordig 10 jaar geldig, dus we kunnen er wel even mee voort. 

Vanwege de vele stempeltjes *smirk* die we verwachten te krijgen, hebben we wel voldoende ruimte nodig, dus Jos heeft nu een lekker dik zakenpaspoort net als ik. Maarliefst 64 maagdelijke bladzijdes voor nog geen eurootje per stuk. Nah, koopje voor zoveel reisplezier.

Stel je al die stempelende triggerhappy douanebeambtes eens voor, die uit al die pagina’s een vers leeg velletje mogen kiezen en ons dankbaar en breed glimlachend een fijne reis toewensen, wishful thinking.


Zullen we maar meteen ons eerste ticket boeken dan? Je hebt iets nieuws gekocht, dat kun je toch niet zomaar in de la leggen zonder er eerst iets mee te doen ;-)

Hoopvol bekijken we de ticketprijzen weer eens, maar alles ziet er nog vrijwel hetzelfde uit als drie weken geleden, dus besluiten toch nog even te wachten. Hmmm, wat kunnen we nog meer voor leukigs met dit nieuwe item voor onze reis? 

Aha, idee; dit meest waardevolle document mag ons lichaam straks natuurlijk niet verlaten dus we testen alvast even of ons nieuwe dubbeldikke boekje nog wel in onze moneybelt past. Ik tover deze vanuit onze reisspullen tevoorschijn, whoah nice, er zit gewoon nog 70 dollar in... gratis paspoort in the pocket!

Nou, even passen mét geld. Jajaja, rits dicht, gaat net. Yes hij mag mee! 



Case closed.



Lang droomde ik er al van... zo'n nieuw hoofdstuk in je leven, het grote onbekende tegemoet gaan met z'n tweeën. Ik zag ons al op zo'n bountystrand onder een paar palmbomen bij ondergaande zon...  
Met mezelf heb ik dit natuurlijk al heel vaak besproken, zou ik dat wel doen? Maar na lang wikken en wegen heb ik mijn grote liefde eindelijk de vraag gesteld: wil je met mij... een wereldreis maken? 
Een reis door alle continenten, alle culturen, spannende avonturen beleven die je dan kunt delen met elkaar. Fantastisch lijkt me dat! Nieuwe herinneringen maken en af en toe even lekker buiten je comfort zone om te ontdekken dat je nog leeft.

Elke dag een nieuwe zonsopkomst ergens op deze aardbol met de vraag, wat gaat deze dag ons brengen. Whoah, lijkt me geweldig... back to basic in Afrika, met een camper rondcrossen door the land down under, op zoek naar the American dream... Terwijl we wegdromen vullen de kritische vragen langzaam onze gedachten, hoe zit dat met onze toekomst, als we terugkomen, familie, werk, wonen... Een grote droom van velen die dat uiteindelijk nooit doen om voor de hand liggende redenen en doen wij dat dan tóch? Een idiote gedachte natuurlijk, het lijkt of we alles verlaten wat we hebben opgebouwd en ruilen veiligheid in voor onzekerheid. Maar dan komt ineens het besef dat we juist zoveel van wat we hebben opgebouwd met ons meenemen en dat die onzekerheid juist vrijheid betekent, voelen dat je leeft!

Na een leven vol stabiliteit en walking on the safe side, weet ik een ding zeker: ik ben klaar voor dat grote onbekende...
JA ik wil!
Wil je weten wat onze plannen precies zijn? Hier lees je er alles over!

Dakloos op reis

Het is 9:30 als we onze laatste spulletjes bij elkaar pakken en de deur van ons geliefde huis achter ons dicht trekken. Met onze backpack op de achterbank rijden we naar de notaris die even later saai en monotoon de akte voorleest om de koop de bezegelen. De koper is in een net pak verschenen en wij zitten daar in ons shabby vakantiekloffie met wandelschoenen. Ze kan er wel om lachen. 
We tekenen voor de overdracht en feliciteren de koper met haar nieuwe huis. Terwijl ik haar de sleutels overhandig, mijn sleutels, besef ik dat ik daarmee ook m'n thuis weg geef... pfff... even een momentje hoor.
En doorrrr... snel naar Schiphol. We parkeren de auto in onze 'oude' straat, waar we nog één keer ons 'oude' huis bekijken. Inwendig laat ik een traantje, we hebben hier met zo veel plezier gewoond.

Met onze spullen in de opslag en nog geen nieuw thuis in het vooruitzicht voelt het even heel leeg en onzeker en terwijl we naar het treinstation lopen realiseren we ons steeds meer dat dit hoofdstuk hier eindigt, maar gelijk ook een heel nieuw deel begint! Joh SPANNEND!


We gaan eerst maar eens drie weken ontstressen op de Filipijnen en daarna zie we het wel. Onze backpack op de rug en voor we het weten hebben we dat reisgevoel weer helemaal te pakken; relax, we zijn vrij!


Een verre reis plannen tussen de verhuisdozen is best een uitdaging. Over minder dan vier weken gaan al onze bezittingen in een opslag, overhandigen we de sleutel van ons zo geliefde huis aan de volgende bewoners en vertrekken we diezelfde dag nog als daklozen naar Schiphol voor drie weken überrelaxed genieten op de schitterende bountystranden van de Filipijnen.

Het laatste wat we willen is onze vakantiespullen uit de verschillende dozen bij de opslag te vissen, dus we moeten nu even goed opletten, vooruit denken en sorteren. We hebben onze backpack eigenlijk al zo goed als klaar liggen. Paspoort: check, korte broek: check, bikini/zwembroek: check, die nieuwe duikbril: yeah!, camera: check, slippers en zonnebril: meer hebben we niet nodig. 


Ons streven is om weer maximaal 6 kilo mee te nemen en dat lijkt al aardig te lukken. Geen kleding die je aan het einde van je reis zo weer ongebruikt je kast in kunt schuiven en vooral geen overbodige luxe. Een beetje back to basic heb je wel nodig om extra te kunnen genieten van alles om te heen.


 Daar ligt ‘ie dan, m’n backpack. Ingepakt en wel, klaar voor vertrek. Elke dag ga ik eventjes bij ‘m kijken, terwijl we de dagen aftellen… ik fantaseer over de mooie helderblauwe zee, de gekleurde vissen die we met onze nieuwe duikbril gaan bewonderen, ik droom alvast even weg op het witte strand in een hangmat onder een palmboom… met Sjors en een cocktailtje en een dik boek en... en... ehhh ja, dat dus. 


Back to business. We hebben tussen het inpakken van de dozen al bijna onze hele reis gepland zodat we straks drie weken onbezorgd kunnen genieten. Op een plek blijven is niets voor ons, meestal krijgen we na drie dagen de kriebels om toch weer verder te reizen. Om toch de rust te houden maken we een rondreis op één eiland: Palawan. Een groot eiland met een ruig binnenland en witte stranden, al met al een plek waar je het wel een aantal maanden kunt volhouden. 

Uiterst zorgvuldig kozen we diverse idyllische, niet al te toeristische plekjes uit en ook de binnenlandse vluchten zijn geboekt. 


Vanaf nu houden we ons vooral bezig met inpakken, verhuizen en woningen bezichtigen, want ehh ja, een klein niet geheel onbelangrijk detail: die nieuwe woning, die hebben we nog niet. Tot 1 juli zijn we onder de pannen op een gemeubileerd adresje, maar daarna is nog een groot open einde. Als je je erbij neerlegt is het best een lekker gevoel dat we gewoon even geen idee hebben hoe onze toekomst eruit gaat zien. Om als nomaden door het leven te gaan, je thuis is wat je bij je draagt, een backpack vol strandkleding en een duikbril. Nah, misschien toch nog maar weer even verder zoeken naar een thuis met een dak er boven.


Wordt vervolgd…


Vergelijkend warenonderzoek: de duikbril

Tijdens onze reizen gaan we er meestal vanuit dat we bij een hotel aan zee wel een duikbril kunnen lenen. Tot nu toe was dit eigenlijk altijd het geval, maar helaas zijn deze brillen vaak slecht onderhouden, goedkoop en uitgedroogd zodat ze niet lekker zitten en aan alle kanten lekken. Je bent meer met je bril bezig dan dat je geniet van het schitterende underwater wildlife. 

'Voor onze reis naar de Filipijnen kopen we een echte duikbril', hadden we besloten. Van het verschil in ticketprijzen haha! (lees vorige blog voor uitleg)
Zo gezegd, zo gedaan... in een duikwinkel in de stad aanschouwden we vol verbazing het grote assortiment aan brillen en vroegen ons af hoe we in godsnaam een keuze konden maken. Nou, zei de verkoper, je past ze allemaal op en kiest degene die het lekkerst zit. Dus, tuurlijk, die reactie viel te verwachten. 
We begonnen bij Jos, iedere bril werd onderheven aan een nauwkeurig warenonderzoek, gecheckt op ieder knellend randje en getest op luchtdichtheid. Na een half uur bleven er drie brillen over. Daarna was ik zelf aan de beurt... kritisch voelde, bekeek en teste ik als een bezetene stuk voor stuk ieder exemplaar en je verwacht het niet, maar ook ik wist dit grote assortiment onder toeziend oog van de deskundige verkoper uit te dunnen tot drie stuks. Van te voren hadden we afgesproken niet op het prijskaartje te kijken en volledig te kiezen op gevoel. De bril die Jos inmiddels had uitgekozen bleek precies dezelfde te zijn als mijn favoriet, de Scubapro Spectra Mini. 
We voelden ons meteen zo'n stelletje die alles hetzelfde wil heeft, zelfde jas, zelfde fiets, zelfde duikbril... zo lekker poppig, hè duifje?
Dusss... dan neem ik die wel in een ander kleurtje. Jos koos de donkerrode en ik die met de blauwe rand, tja, het was dát of knalroze. Je wilt de vissen ook niet afschrikken natuurlijk. 


Voor mij kozen we er nog zo'n handig neopreen bandje bij zodat m'n haar ook aan m'n hoofd vast blijft zitten. En klaar! Klus gefixt, wij hebben gewoon een mega-professionele duikbril! 

De vestzak-broekzak ticket

Hoog op m'n lijstje: de Filipijnen. Al enige tijd waren we op diverse sites vliegtickets aan het speuren. Amsterdam-Manila, Amsterdam-Cebu, Amsterdam-Kuala Lumpur, Düsseldorf-Manila, enz... onze voorkeur ging uit naar KLM. We hebben vaak met KLM gevlogen en de laatste keer naar Thailand zijn we vreemd gegaan met Malaysia Airlines. De teleurstelling was zo groot, dat we zworen nooit meer af te wijken van KLM, of nouja, in elk geval nooit meer met Malaysia Airlines te vliegen. Dus KLM zou het worden. Ik maakte een lijstje met alle data, prijzen en routes zodat ik op papier een beter overzicht had. De prijzen waren gunstig voor vrijwel alle data. 

Spannend, nu alleen nog even wachten op m'n nieuwe paspoort. Vrijdags haalde ik snel m'n superdikke paspoort met maarliefst 32 extra bladzijdes op (jaja, vooruitdenkend aan onze wereldreis) en zou meteen de tickets gaan boeken.
Daar zat ik, met m'n laptop klaar voor de start. Jos had me een link doorgestuurd van een 5-daagse actie bij KLM, dus hoopvol checkte ik wederom de prijzen. Helaas behoorde onze bestemming niet tot de actie dus lichtelijk beteuterd maar vol goede hoop zocht ik de juiste data en tijden erbij. Maar wat schetst mijn verbazing... alle tickets naar Manila zijn ineens €200,- (!) duurder geworden. Alle maanden, alle dagen en alle tijden. Wat een slecht verhaal.
De actie riekte aan alle kanten naar een vestzak-broekzak tactiek, dus ik dacht, dit moet ik even bij KLM melden. Teleurgesteld reageerde ik op Facebook op de melding van de actie. Binnen niet al te lange tijd ontving ik netjes van KLM een reactie: 
"Tarieven zijn gebaseerd op een groot aantal factoren, en de feitelijke ticketprijzen zijn afhankelijk van de beschikbaarheid, vraag en aanbod, concurrentie en het niveau van comfort en flexibiliteit die je kiest. De ticketprijzen kunnen dagelijks hevig veranderen."
Ik was even stil. Zou iemand hier nou in trappen? Om te huilen zo'n reactie...
Wijslijk hield ik me in en reageerde niet meteen. Knap Patries!
Met een dubieus gevoel besloten we toch te wachten met boeken tot na de 5-daagse, gewoon om te zien of we gelijk zouden krijgen. En jawel, enkele dagen later waren de ticketprijzen weer gezakt naar het oude niveau. 
Ik maakte een schreenshot van het maandenoverzicht met verschillende prijzen en confronteerde KLM hiermee. Ik dacht A-HA! Nu heb ik jullie! Binnen no time een reactie terug: 
"Beste Patricia, de prijzen variëren inderdaad. Dit komt door onder andere de populariteit van de vluchten en bepaalde data in combinatie met de bestemming. We hebben verschillende ticketvoorwaarden, waarbij meer flexibiliteit staat voor een hogere prijs. Als bepaalde ticketvoorwaarden of prijzen erg populair zijn bij passagiers, zullen deze tickets eerder uitverkocht zijn dan andere. En zo komt het onder andere dat de prijzen kunnen verschillen."
Jup. Slap verhaal. 
We besloten maar eens verder te kijken naar andere maatschappijen en konden voor dezelfde data met dezelfde bestemming, tickets boeken bij Emirates. Een overstap in Dubai, de totale vliegtijd is twee uurtjes langer dan met KLM en we besparen bijna €100,- per persoon, die stoppen we zo even van onze broekzak in onze vestzak. Ahoi!


Jammer KLM, you loose....