Thailand november - december 2015

Ons reisverhaal

Onze verwachtingen waren hooggespannen. Na onze indrukwekkende reis naar Indonesië had Thailand heel wat te bewijzen. Iedereen heeft het altijd over hoe geweldig Thailand is, dus dat moesten we dan maar eens in eigen persoon ervaren.

 

We hebben ditmaal onze tickets geboekt bij Malaysia Airlines. Als KLM-fans voelt dit toch een beetje als vreemdgaan, maar helaas hadden we geen andere keus voor de data waarop we wilden reizen. En de recensies over Malaysia Airlines waren zo goed dat we de gok best wel durven te nemen. Daarnaast, na twee vliegtuigongelukken in één jaar voel ik me bij geen enkele maatschappij zo veilig als bij deze, haha.

We vliegen naar Bangkok en van daar uit direct door met Bangkok Airways naar het eiland Koh Samui.

We hebben een leuk klein resort op Chaweng Beach geboekt voor drie nachten en daarna is alles blanco.

Tot zover de voorbereidingen dus...

 

De vlucht van Malaysia Airways is werkelijk zeer bijzonder te noemen. Het vliegtuig is voor een derde vol, dus mensen kunnen languit over de stoelen liggen. De Maleisische stewardessen hebben van die blauwgekleurde lenzen in. Dat zie je in Azië wel vaker, kennelijk vinden ze dat zelf heel mooi, maar ik vind het alleen maar afschrikwekkend. Zeker in combinatie met de arrogantie die ze hebben. Hun Engels was werkelijk onverstaanbaar, zodat je geen enkel idee had wat je voor eten had uitgekozen. Niet dat het een verschil maakt, alle maaltijd smaken hetzelfde. Ik heb nog nooit zo slecht gegeten in een vliegtuig. Verder was het heel fijn dat ze af en toe met een glaasje water voorbij kwamen, maar dat lekkere wijntje zoals bij KLM zat er niet in. Geen geweldige eerste kennismaking met deze airline dus.

 

Omdat we een vlucht naar Koh Samui zo kort mogelijk na aankomst op Bangkok hebben geboekt is het even spannend hoe het zal verlopen met het aanvragen van een visa upon arrival. De dramaverhalen van mega-lange wachtrijen zouden best wel eens roet in het eten kunnen gooien. Gelukkig zijn we na een half uur door het visa-poortje en halen we netjes op tijd onze volgende vlucht.

 

Koh Samui ligt op anderhalf uur vliegen van Bangkok. Het eiland heeft leuke stadjes, voldoende toeristen, mooie stranden en een niet al te spectaculair binnenland.

We zaten aan Chaweng beach in een klein resort. Luxe huisjes, leuk personeel en een goed verzorgd terrein met paadjes tussen de bloemen door naar het strand.

De zee is aan deze kant van het eiland best wild, maar je kunt er heerlijk in de golven hangen en dat verveelt geen moment. De eerste dagen brengen we dan ook veel tijd door in zee, aan het strand en op het terras.

De dag na aankomst vier ik mijn verjaardag, een hele speciale dag want ik wordt 40! Hoera voor mij!

Na de eerste nacht in coma worden we om half vijf wakker van de wekker. Op mijn verjaardag wil ik graag de zon op zien komen vanaf het strand. Het is het meer dan waard, adembenemend! Gedurende de dag slenteren we wat rond met onze jetlag onder de arm. Mijn grote wens om kreeft te eten gaat in vervulling want 's avonds dineren we bij kaarslicht in een veel te duur restaurant met een loungeterras aan zee, kreeft en champagne!

Als dessert komt het personeel ons zingend een beschreven taart met kaarsjes brengen. Wauw wat een mooie verjaardag! 

Na het eten wandelen we richting ons resort en stoppen bij de Bambu-bar. Een klein open barretje met wat mannen aan de bar en wat tafeltjes met hier en daar een toerist. Leuke gekleurde lampje en een tropisch muziekje. Na een aantal drankjes vervolgen we onze weg totdat we tegenover de ingang van het resort stoppen bij een duidelijk hoorbaar feestje. Voor we het weten staan we binnen te dansen met een stel jolige Thai en blijken we op het personeelsfeest van ons resort terecht te zijn gekomen. Alcohol vloeit rijkelijk en we swingen en zingen tot diep in de nacht. Een supertof verjaardagsfeest met een stel enthousiaste feestbeesten!

 

Hoe we uiteindelijk in ons bed zijn beland kunnen we niet direct terughalen, maar tijdens het ontbijt is duidelijk dat ook het personeel rondloopt met een enorme kater. Knipogend en glimlachend bedienen ze ons en ook de manager kijkt ons af en toe aan met een ‘sjeeminee wat een nacht’ blik. Een verjaardag om nooit te vergeten!

Scroll naar beneden voor het vervolg...


Van Koh Samui vertrekken we naar het vaste land. De boot vertrekt eind van de ochtend vanaf de noordkant van het eiland dus de volgende ochtend staan we weer om 6:00 op om met de taxibus naar de haven te komen. Onderweg zien we wat van het binnenland, niet al te spannend. Aan de noordkant is de zee duidelijk rustiger en ook minder toeristisch. We wachten daar op de boot en na een luxe overtocht in een stabiele catamaran komen we aan in een inmiddels donkere haven waar we met een bus naar het vliegveld gaan. We vliegen naar Chiang Mai en laten ons met een taxi naar de binnenstad brengen. Het guesthouse ligt op een goeie lokatie om veel van de stad te kunnen zien. Maar voor morgen hebben we andere plannen: we gaan naar Yi Peng Lanna, het lichtfestival op mijn bucketlist. Eerst bezoeken we ’s avonds de avond foodmarket met heerlijke hapjes die ter plekke voor je worden bereid. Ik bestel iets wat ik bij iemand anders op z'n bord zie, een soort noodle soepje. SPIJT, want m'n mond vliegt accuut in brand en m'n poriën kunnen de zweetaanval bijna niet aan. Zelfs na een paar happen word het niet minder. Ik blus wat af met een heerlijke Chang en blijf netjes dooreten. Het is ook wel een soort van uitdaging om te overleven.

Gek genoeg zien we hier bijna geen toeristen, des te meer genieten we van de praatjes die we maken met de locals. In de buurt ligt ook een kleine Jazz bar waar het goed vertoeven is. Er is live muziek en ze hebben Chang. Wat wil een mens nog meer...

Die volgende middag worden we vanaf het busstation van Chiang Mai opgehaald door de organisatie van het festival waar we heen gaan. Het is een vrij massale maar goed georganiseerde bedoeling want we moeten netjes aansluiten in een rij en krijgen een kaartje op onze nek met een busnummer. Op het terrein van een oude tempel ver buiten de stad zien we pas hoe commercieel het werkelijk is. Duizenden mensen hebben een kaartje weten te bemachtigen en zullen straks getuige zijn van een kunstmatig gecreëerd wonder. We zijn benieuwd hoe groot de teleurstelling wordt.

De goed geoliede machine wordt geleid door monniken en vrijwillige meisjes in soort padvinderskostuum. 

Eerst wordt er gegeten, er is een groot terrein met een soort lopend buffet, keuze uit diverse hapjes en felgekleurde zoete drankjes en er zijn lange matten waar je op kunt zitten. Bezoekers gedragen zich voorbeeldig en iedereen doet netjes z’n schoenen uit bij het betreden van de mat. Wederom genieten. Al etend kijken we om ons heen naar de vele verschillende mensen vanuit alle hoeken van de wereld.

Na het eten lopen we wat rond op het terrein en genieten van de ondergaande zon en de gekleurde lampionnetjes die overal hangen. We moeten vrij lang wachten tot de ceremonie begint en na een lange preek van de Boeddhistische opper-Monnik, een massale meditatie-sessie en een soort optocht blijkt alles het wachten waard. De lampionnen met een doorsnede van zo’n 80 cm mogen de lucht in. Allemaal netjes tegelijk, op het teken van de leiding. In het complete donker verschijnen in een ogenblik duizenden lampionnen die tegelijkertijd de lucht in worden gezogen. Werkelijk adembenemend. Iedereen heeft één lampion die door meerdere personen tegelijk de lucht in wordt gelaten, het houdt dus maar niet op en de oneindige stroom van lichtjes duurt zo’n drie kwartier. Wauw wat was dit het wachten waard zeg!!

 

 

Chiang Mai heeft heel veel tempels waarvan we er meerdere bezoeken. Mooi hoor en misschien ben ik een tikje een cultuurbarbaar, maar als je er één hebt gezien… pfff… na een wandeling door de stad zijn we oververhit en zoeken verkoeling in het veel te koude zwembad van onze guesthouse. Onder het genot van wat eten en een Chang vertellen we aan de Zwitserse eigenaar van de guesthouse hoe we het festival ervaren hebben. De indrukwekkende stroom lichtjes schijnt vanuit de stad gezien te zijn. Ha! En daar waren wij bij!


We besluiten een meerdaagse trip naar Pai te doen. We boeken een busje en zoeken een hostel in het stadje. De weg naar Pai is mooi, maar bestaat uit 700+ bochten, dussehhh... reistabletten! De hobbelige weg van 5 uur is erg zwaar en ik ben dan ook nog misselijk als we rond een uur of 14:00 aankomen. Een lunch helpt en als we rondlopen blijkt het afzien niet voor niets te zijn geweest. Pai is een superchill stadje met een echte hippie-vibe. Gezellige restaurantjes en cafeetjes en de bijbehorende weirde types vol tattoeages en ijzerwerk. We ontdekken een klein retro barretje waarvan we nu al weten dat we hier vaker zullen komen. De muziek is fantastisch, van Supertramp tot New Order. Er zitten drie gasten, die er elke avond blijken te zitten en de eigenaar zit er gezellig bij. Naast de al bekende Kap kun kaa (bedankt) en sawati kaa (goeiedag) leren we van hem nog wat woorden Thais. Chang song kuad, dat betekent 'twee flessen Chang'. Nou, die moeten we goed onthouden, hahaha! 

 

De omgeving van Pai is erg leuk om met de scooter te verkennen dus dit doen we de volgende dag. Voor 5 euro huren we een knaloranje scooter en rijden overal rond, we rijden naar een uitkijkpunt dat er nooit lijkt te komen, telkens staat er weer een ander aantal kilometers op het bordje. Tot we na een lange stijle en vooral hobbelige weg bij een wel heel stijl vervolgpaadje komen. Nog 7 km staat er... NEEEEEE... 

Heel jammer voor de moeite maar we haken af en besluiten weer terug naar beneden te rijden. Stijl naar beneden is nog wat spannender dan omhoog, dus de terugweg duurt nog wat langer dan verwacht. Gelukkig halen we het heelhuids beneden en rijden we naar het volgende dorpje. We maken wat praatjes met mensen die we ontmoeten en zien hier en daar wat geschaafde knieën en ellebogen voorbij komen. Niet iedereen is er ongeschonden uitgekomen... 

We rijden terug naar Pai langs wat olifanten, ze staan geketend en hebben geen water en amper schaduw. Ik loop er maar even naartoe om ze een hart onder de riem te steken. In Thailand worden nog steeds olifanten bereden en daarnaast worden ze erg slecht verzorgd. Rond Chiang Mai zie je steeds meer olifantenparken waar je kunt zien hoe de dieren wél verzorgt worden en je kunt ze daar zelf wassen in de rivier. Supergoed bedoeld natuurlijk, maar mij te commercieel. Een toegangskaartje kost zo'n €75,- per persoon, het zijn vaak grote groepen tegelijk en ik vraag me af waar dat geld daadwerkelijk heen gaat. In Pai zijn ze in elk geval nog niet zo ver en worden de olifanten gewoon nog bereden, mensen DOE HET NIET!

We rijden terug en spreken deze boeiende dag nog eens door onder het genot van een heerlijke bami.

’s avonds is er een markt met lekkere hapjes en kunnen we weer leuk mensen bekijken vanuit het vintage barretje waar we gister ook zaten.

 

We moeten weer terug naar Chiang Mai en dat kan op twee manieren, de bus from hell of... vliegen! We wandelen naar de luchthaven die 2 km verderop ligt en vragen daar naar de prijzen. De luchthaven is een soort open schuurtje met een balie. De dame achter de balie zit daar toevallig omdat er net een vlucht is vertrokken. Ze vertelt ons dat de vlucht van de volgende dag is gecanceld en die van overmorgen kost €130,- per persoon. Lichtelijk teleurgesteld druipen we af en besluiten dan toch het busje maar te boeken. Goed voorbereid met een gevulde maag en voor een weeshuis aan reistabletten vertrekken we terug naar Chiang Mai.

We verblijven voor de tweede keer in hetzelfde guesthouse en de eigenaar vindt het leuk dat we weer terug zijn. We blijven twee nachten en huren de volgende dag een scooter. In de omgeving ligt een natuurpark waar we heen rijden. Het is een park met een lange stijle geasfalteerde weg omhoog. Het wordt steeds kouder en na een klein uurtje rijden komen we aan bij een dorpje met een enorme tempel. De tempel krioelt van de toeristen en het dorpje is er duidelijk om die reden omheen gebouwd. We rijden verder omhoog en komen bij een volgend dorpje. Een uitgestorven bedoeling met hier en daar een local, veel leuker dus. We drinken een kopje koffie bij een klein cafeetje en lopen wat rond. Veel is er niet te doen en omdat ik een heel kort broekje en hemdje aan heb begin ik behoorlijk af te koelen. Met blauwe tenen in m'n slippers besluiten we toch maar terug naar beneden te rijden. Onderweg wordt de temperatuur duidelijk aangenamer en we stoppen bij een uitkijkpunt waar twee mannen zitten te dammen en een man er bij loopt als een piraat. Hij zwaait met een groot mes en maakt een praatje met een andere man. Vreemde boel hier, maar het uitzicht is geweldig!

Terug in de stad bezoeken de enorme zondagsmarkt die zo groot is dat je er bijna verdwaald. We eten een geweldige Pad Thai in een achterafstraatje en gaan we nog een laatste keer naar de leuke jazzbar.

We hebben er lang over nagedacht maar besluiten het vaste land weer te verlaten en wat meer van de eilanden te willen zien. Air Asia brengt ons naar Surat Thani in het zuiden en vanaf de wal nemen we de boot naar Koh Pangnan, hier moet je wat voor over hebben, want we zijn een dag onderweg. Samen met een ander stel die we op de boot hebben ontmoet delen we een taxi die ons naar ons veel te luxe hotel aan de andere zijde van het eiland brengt. Het hotel heeft een compleet witte bar met een echte cocktail-shakende bartender. De massa’s juppige Amerikanen die opscheppend over hun luxe huizen aan de bar hangen zorgen ervoor dat we hier niet al te lang willen blijven. De volgende dag huren we een scootertje en crossen lekker het hele eiland over. Een schitterende groene oase! De andere kant van het eiland, waar we zijn aangekomen is duidelijk een stuk bevolkter. Een gezellig stadje met cafeetjes en winkeltjes. Hmm… verkeerd gekozen.

We dineren in het dorpje vlakbij ons hotel en hangen in een super sfeervol mini-barretje waar wij helaas de enigen zijn. Tot diep in de nacht hebben we lol met de barman en zijn geweldige muzieksmaak. Aangeschoten strompelen we naar ons hotel en de volgende dag vertrekken we naar het eiland Koh Tao.

Koh Tao ziet er veelbelovend groen uit met parelwitte stranden. Het is hier duidelijk minder toeristisch, er zijn wel veel duikers en genoeg horeca. Duiken mag je eigenlijk niet overslaan bij een bezoek aan Koh Tao, maar bij gebrek aan duikervaring is snorkelen er ook fantastisch. Muchos visdiversiteit. 

Gelukkig nog net op tijd, want we treffen het niet; in de drie dagen dat we hier zijn regent het zo’n 80% van de tijd. Daarnaast is mijn iPhone vochtig geworden en na een wat streperig beeld en een aan de binnenkant beslagen lens volgt de dood. Permanent. Jep, uitstekend moment als je toch al niets kunt doen.

 

Gelukkig ontdekken we een leuke bar met een 80-ies muziekje en geweldig uitzicht op wat bootjes aan het strand. Hier hebben genoeg tijd om onze poolkunsten te oefenen.

We brengen hier veel tijd door en genieten van de waanzinnige zonsondergang en het heerlijke eten. De curry is zoals 'ie bedoeld is ohmijngod-ikgadood allemachtig pittig en gelukkig heeft onze Chang verkoelende kwaliteiten. ‘Chang song kuat’ en je hebt de bediening in je zak, hahaha. 

Jammer van die laatste dagen in de regen, maar we hebben nog twee nachten en die willen we graag in Bangkok doorbrengen. Op het vaste land is het weer sowieso beter dus we boeken een hotel midden in de stad met een mooi zwembad op het dak.

 

Voor zonsopkomst vertrekken we vanaf onze hostel op Koh Tao te voet over het strand naar de boot. Heel bijzonder om vanaf de klotsende boot de zonsopkomst te zien. De zee is vrij ruig dus we kunnen niet op het dek. De boot gaat via Koh Pangan en Koh Samui terug naar het vaste land, waar we ons door Air Asia weer naar Bangkok laten brengen.

Koh Tao, Thailand 2015 - 10° 6′ NB, 99° 50′ OL
Koh Tao, Thailand 2015 - 10° 6′ NB, 99° 50′ OL

Oh wat zijn we blij dat we Bangkok niet hebben overgeslagen. Na vele verhalen van dat er niks aan was en oh zo'n lelijke stad, hebben we twee goedgevulde dagen gehad met de meest uiteenlopende ervaringen. Bangkok is heerlijk om overdag te verdwalen, tempels, straatjes, winkeltjes... en 's avonds MOET je naar Koh Sang Road! Lekker vanaf een terrasje gekke mensen kijken, heerlijk eten en live muziek en artiesten op straat. De eerste avond ontmoeten we twee Australiërs waar we het goed mee kunnen vinden. We trekken de avond met ze op en ze blijken in hetzelfde hotel te zitten als wij. De volgende dag komen we ze nog een paar keer tegen in de stad en besluiten maar samen verder te dwalen. Na een hapje eten duiken zij vroeg in bed, terwijl wij onze laatste avond met een knaller willen afsluiten. Op Ko Sang Road lopen we rond en zien we een beatboxende groep jongeren die de meest waanzinnige moves laten zien, verderop een dikke blanke man met een mondharmonica die heerlijke blues ten gehore brengt. Je kunt hier alles zien, doen en kopen. Gefrituurde schorpioenen, kakkerlakken, gefrituurde alles eigenlijk... Valse id-kaarten, diploma's en rijbewijzen, cha-cha girls, pingpongshows, tatoeages in alle vormen en charmante ladyboys. 

Zoals Murray Head ooit zong: one night in Bangkok and the world's your oyster... 

 

In een klein barretje ontmoeten we een stel Fransen die al behoorlijk bezopen zijn en een Brit die zich daarbij heeft gevoegd. We vullen de lege dansvloer en terwijl twee van het groepje het bandje een beetje helpen hebben we vreselijk veel lol. De Franse Valerie zingt het gelijknamige nummer van Amy Winehouse en dat pept de boel lekker op. Buiten ontmoeten we Batman en gaat een van de heren in discussie met een verkoper van wat souvenirs. We piesen zowat in ons broek van het lachen.

In een club een stukje verderop leren we wat Thaise 'dames' om limbo te dansen onder de sjaal van Valerie. Na een lange onvergetelijke nacht besluiten we afscheid te nemen, we wisselen wat gegevens uit en kruipen gierend en brullend naar het hotel terug.

De volgende ochtend hebben we voldoende tijd om goed verslag te doen aan de Australiërs over de nacht en kunnen we nog heerlijk relaxen aan het zwembad.

Met een brak hoofd stappen we het vliegtuig van Malaysia Airlines in. Niets kan deze wederom onvergetelijke reis nog verpesten... zelfs de ranzige maaltijden, het onvriendelijke personeel en de non-service negeren we terwijl we in dromenland de vakantie nog een keer herbeleven.

 

 

Onze conclusie: het is even zoeken, maar Thailand is geweldig!


Zin in meer reisverhalen? Lees al onze ervaringen!


-