De Filipijnen april - mei 2016

Ons reisverhaal

Het is 9:30 als we de laatste spulletjes bij elkaar pakken en de deur van ons geliefde huis achter ons dicht trekken. Met de backpacks op de achterbank rijden we naar de notaris waar we tekenen voor de overdracht van ons huis. Verkocht! 

Met alle spullen in de opslag en nog geen nieuw thuis in het vooruitzicht voelt het even heel leeg en onzeker en terwijl we naar het treinstation lopen realiseren we ons steeds meer dat dit hoofdstuk hier eindigt, maar gelijk ook een heel nieuw deel begint! Joh SPANNEND! We gaan eerst maar eens drie weken ontstressen op de Filipijnen en daarna zien we het wel. 

 

Deze keer hebben we onze tickets geboekt bij Emirates. Met hoge verwachtingen ondergaan we de vlucht. Helaas merken we al gauw dat de zittingen behoorlijk hard zijn voor zo'n lange vlucht. Het luxe entertainment systeem, het goede eten en de vriendelijke stewardessen brengen alles weer in evenwicht. Het vliegtuig, een A380-800 is immens groot en helemaal vol. Waanzinnig hoe toch alles zo gladjes geregeld wordt. Iedereen zit en we vliegen redelijk op tijd weg richting Dubai waar we om middernacht aankomen. De tweede vlucht vertrekt om 3:00 naar Cebu, dit vliegtuig is iets kleiner maar biedt dezelfde kwaliteit en helaas ook dezelfde harde stoelen. We slapen wel bijna de gehele vlucht, dus die 8 uren zijn zo voorbij.

Rond 15:00 komen we aan in Cebu Airport op het eiland Mactan en besluiten toch eens te kijken naar een overnachting op dit eiland, zodat we niet de brug over hoeven waar we eigenlijk een overnachting hadden geregeld.

De man naast ons in het vliegtuig zei dat er wegens onderhoud aan de brug erg lange files staan. Na zo'n lange vlucht willen we het liefst meteen ergens inchecken, dus ons geboekte (en betaalde) hotel op het eiland Cebu laten we toch maar voor wat het is en na we wat geld hebben gepind rijden met de taxi naar een pension in Lapu-Lapu, een stadje naast het vliegveld.

We hadden een beeld van een pension met een paar kamers, maar deze heeft er wel 55! De kamer is lekker gedateerd, maar schoon en kost 30 euro per nacht. Het is ook maar voor één nacht, want morgen vliegen we door naar Palawan.

Bij het pension vertelt de receptionist dat er vanavond feest is in de stad, het is de verjaardag van het eiland Mactan en dat wordt overal gevierd met kleine bandjes en grote podia met DJ's, eettentjes op straat, het belooft een drukte van jewelste... maar of wij dat nog gaan meemaken? Na een kort bezoekje aan de eettentjes zijn we erg moe en vallen zowat om. Voor we het weten worden we rond middernacht in ons bed weer wakker van de herrie buiten. Twijfelend blijven we toch liggen en daar krijgen we spijt van. De dance muziek wordt al snel ruige hardrock met een bass die dwars door je heen dreunt. Als we dan rond drieën toch in slaap vallen, liggen we in coma tot 10:00! Oeeehwaaaa... gaap-strek-rek... wakker. Ik geloof dat die jetlag er wel uit is.

We werken een geweldig teleurstellend ontbijtje naar binnen op het saaie dakterras van het pension. Dit had iets heel moois kunnen zijn want het uitzicht over de stad, rivier en eiland Cebu is geweldig.

Daarna nemen we voor twee euro een metertaxi naar het vliegveld, Palawan here we come!

Op het vliegveld van Cebu is redelijke WiFi, dus we kunnen even bekijken hoe we op onze volgende bestemming komen, een veelbelovend guesthouse aan een rivier in een mangrove gebied.

Vliegen met Cebu Pacific vergt enig geduld, na lang wachten bij de gate boarden we. Eenmaal in het vliegtuig blijkt de vlucht één persoon overboekt dus er wordt om een vrijwilliger gevraagd die een gratis hotelovernachting en ticket voor de volgende dag wil accepteren. Een man staat uiteindelijk op, biedt zich aan en loopt onder luid applaus het vliegtuig uit. Overboekt, daar komen ze dan een uur na het boarden achter... nouja, we kunnen gaan!

De vlucht is vrij stabiel en relaxed en de snacks en drankjes in het vliegtuig zijn erg betaalbaar, een flesje water of frisdrank kostte op de luchthaven €2,80 en hier zo'n 80 cent. Tijdens de vlucht wordt er een spelletje gespeeld waarbij je je hand moet opsteken met het juiste antwoord op een vraag die de stewardess stelt, dan kun je een cadeautje winnen. Soort bingo maar dan anders. Best vermakelijk!

De stewardessen komen daarna uiteraard langs met een duty free karretje, ze hebben een enorme glimlach en een belachelijk grote zonnebril op, werkelijk een hilarische bedoeling. Dit maakt de vertraging enigszins goed. 

Aangekomen op de luchthaven lopen we met onze blik op oneindig langs de zeurende taxi-chauffeurs en nemen we een tricycle (soort tuktuk) zoals de man naast ons in het vliegtuig ons heeft uitgelegd. Naar de busterminal, zeggen we. De chauffeur van de tricycle vraagt waar we heen gaan en zegt dat er vanaf de luchthaven ook een busje gaat. Ohhh nou dat scheelt... maar al snel voelen we ons genaaid als blijkt dat het gaat om een charterbusje en we uiteindelijk na 1,5 uur wachten onderweg kunnen, opgepropt met 12 anderen. Wanneer we aankomen bij ons resort wordt het wachten beloond met een mooie omgeving, heerlijk eten en koud bier. We kletsen de hele avond met de enige andere gasten, drie Franse meiden en de eigenaar Claude. Onze bungalow is basic maar meer hebben we ook niet nodig want het terrein is een groene oase aan een mooie rivier. De eigenaar Claude heeft een hoop katten, 31 stuks om precies te zijn, in alle kleuren en maten, de een mist een staart, de ander loopt mankt. Ook is er een varken, deze is eigenlijk van de buren maar komt hier graag. Hij heet Juan-Juan en hij stinkt.


We blijven hier twee nachten dus hebben maar een dag. We maken een wandeling naar een waterval in de buurt, samen met de Franse meiden. Eerst moeten we een stukje met de lokale bus. Terwijl we daar bij de busstop zitten maken we een praatje met wat lokale jongens. Over het algemeen spreekt iedereen redelijk goed Engels dus da's makkelijk. De groene RoRo-bus komt elke tien minuten, zeggen ze, maar op de Filipijnen heeft tijd een andere betekenis dan in Nederland dus het duurt een flinke tijd voordat de bus komt. Deze is helemaal vol en rijdt ons gewoon voorbij. Owwww-keeejjj, wachten dan maar weer. Na weer een uur wachten komt er eindelijk nog een bus, ook deze zit vol maar na wat schuiven en duwen passen wij er ook bij met z'n vijven. Met open deuren hobbelen we in flinke vaart verder. We klampen ons vast aan de kapotte stoelen en gammele buizen. Jos staat in de deuropening en moet zich goed vasthouden om niet bij elke bocht naar buiten te vallen. Na een minuut of tien zijn we er. De chauffeur weet het niet precies maar hier moet het ongeveer zijn. We vinden een paadje en een local bevestigt dat dit de juiste weg is.

De route naar de waterval gaat veelal over rotsen en duurt ongeveer een uur, het is ondertussen zo'n 35 graden, de lucht is vochtig en de wind is ver te zoeken. Met zo'n liter water per persoon gaan we het nog zwaar krijgen.

Onderweg pauzeren we even bij een kabbelend beekje, waar we met onze voeten in het water allemaal kleine visjes aantrekken, ze knabbelen aan onze voeten, een heel gek gevoel. Helemaal zen lopen we weer verder en wordt onze inspanning beloond door een superleuk meer met een ietwat tegenvallende waterval. We zwemmen in het heerlijke frisse water en maken een praatje met wat locals die hier ook zijn gaan zwemmen. Zij vertellen over hun land en we hebben het over de Nederlandse mannen die hier wonen.  

Na een paar uurtjes lopen wij weer terug naar het resort en besluiten de meiden nog even te blijven.

De terugweg gaat iets makkelijker, maar als we een stukje verkeerd lopen krijgen we het heel even benauwd, zo in de middle of nowhere en een telefoon zonder bereik. Als we een stuk teruglopen vinden we gauw weer het juiste pad en vinden we uiteindelijk weer de doorgaande weg.

We houden een minibusje aan die ons voor 20 pesos naar terug naar Langogan brengt. Zonder water komen we lichtelijk uitgedroogd en oververhit aan bij het Mangrove resort waar we de rest van de dag relaxen in de oase van rust.

In het resort is het eten heerlijk, verse vis met lekkere groenten en rijst. Claude is heel behulpzaam en heeft veel spannende verhalen van de jaren dat hij over de wereld reisde en we kletsen tot laat met de inmiddels teruggekeerde Franse dames en een vandaag aangekomen Australisch stel. Dit is onze laatste avond daar.

De volgende ochtend lopen we weer naar de busstop om een bus naar onze volgende bestemming te nemen. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten, want binnen no time stopt er een minibus met knoertharde reggaemuziek en scheuren we door de bochten binnen een uur naar Roxas. 

Om half drie worden we met een boot opgepikt om naar Modessa eiland te gaan, als we in Roxas aankomen is het twaalf uur, dus we hebben nog wat tijd te vullen. 

Roxas is een aardig stadje, een paar straten met wat winkeltjes en verder niet veel beweging. Op dit eiland kun je bijna nergens geld opnemen maar we hoorden dat in Roxas sinds kort een ATM is. Deze werkt zo blijkt, helaas alleen met een lokale bankkaart, maar gelukkig kunnen we bij het benzinestation wel geld opnemen met onze creditcard.

Het is ontzettend warm en er is geen zuchtje wind, maar we vinden een leuk restaurantje met WiFi en een klein gratis zeebriesje, top!

We hebben voor onze pick-up afgesproken op de pier en samen met een ander Nederlands stel varen we naar het eiland. Het water wordt steeds blauwer en met een heerlijk windje en af en toe een sproei zeewater in ons gezicht koelen we lekker af.

Modessa eiland is hét paradijs op aarde, WAUW! Witte stranden, palmbomen en ongelooflijk helder zeewater. We hebben een hutje aan het strand en de accommodatie is inclusief drie maaltijden. Na een late lunch verkennen we de zee en snorkelen verbaasd over het mooie koraalrif en zijn bewoners in alle kleuren van de regenboog. 

In dit gebied komen veel blauw gespikkelde pijlstaartroggen en steenvissen voor die erg gevaarlijk zijn. Tijdens het snorkelen is het ook wel heel fijn als je even je voet ergens kunt neerzetten, dus houden we onze sandalen aan tijdens het zwemmen, dat wordt ook aangeraden. Als we even later een meter van de kant in het water zitten te kletsen zien we ineens vlak naast ons zo'n rog wegzwemmen... pfoeh ze zitten er dus echt!

Het goed insmeren met een hoge factor heeft niet geholpen want ik ben binnen no time rood op m'n schouders en borst. Ook tijdens het snorkelen heb ik 'm te pakken, de achterkant van m'n benen is kreeftrood en dat is supervervelend met zitten.

In de middag relaxen we met een biertje in de hand een eind weg op ons bijna privéstrand in een hangmatje in de schaduw, kijkend naar een perfecte horizon met een windje en het geluid van de kabbelende zee en de ruizende palmbomen. 

De tweede dag dat we hier zijn is Jos jarig, dus ik zing hem wakker met een liedje. Wegens (ruimte-)gebrek aan een cadeautje heb ik wel een vlaggetjes slinger meegenomen, die hangt nu gezellig aan ons huisje! 

 

Als we 's avonds gaan eten fluisteren de dames van de staf me in dat ze helaas geen taart hebben kunnen krijgen. Ze zijn er speciaal op het vaste land naar op zoek gegaan. Maar in plaats daarvan verzorgen ze een heel speciaal diner, diverse gerechten en een romantisch tafeltje aan zee met grote rode strikken om de stoelen. Na ons diner besluiten we nog even binnen ze gaan zitten en raken aan de praat met een Italiaans stel. We hebben het over de Filipijnen, over lekker eten en over mooie reisbestemmingen. Ze komen van Sicilië en al gauw wisselen we gegevens uit, want we moeten maar snel langskomen. We kletsen tot laat onder het genot van bier. Wat een gezellige verjaaravond! 

Ook de volgende dag gaan we weer snorkelen, GoPro mee, gehuld in een t-shirt, shorts en een fikse lading zonnebrandcreme. We maken wat leuke filmpjes en zien ook twee duikers onder ons voorbij zwemmen. Tot twee keer toe zie ik een supergave schildpad terwijl Jos met de GoPro ergens anders is... gelukkig staat ie op m'n netvlies, wauw!

Het is vreselijk warm en er is geen zuchtje wind, we zweten peentjes zodra we een stap zetten. Jos heeft een dikke blaar onder z'n hiel van het hete zand, bijna niet te geloven dat het kan. Lekker stel zijn we bij elkaar...

 

We zijn hier nu drie dagen en eigenlijk kun je hier niet veel doen, de WiFi is dramatisch, dus we lezen en luieren wat in de hangmat en aan de randen van de dag zoeken we verkoeling in het water. 

De volgende ochtend gaan we met de boot van 8:00 weer terug naar Roxas. Daar nemen we een minibus naar El Nido. We hebben lang getwijfeld, want deze plaats schijnt enorm toeristisch te zijn, maar we gaan toch! Het zou daar ook heel erg mooi zijn en dat willen we natuurlijk niet missen. 

Het busje naar El Nido kost 300 pesos (€6,-) per persoon, maar da's volgens mij telkens weer anders. Onderweg kunnen we goed het binnenland van Palawan bekijken, een overdaad aan groen, hier lijkt het een stuk minder droog dan rondom Langogan. De airconditioning van het busje staat op -10 en steeds als we denken dat er niet meer man bij kunnen... jawel... uiteindelijk zitten we met 17 volwassenen, 4 kinderen en een hele hoop bagage in de bus. Met onze knieën zowat in elkaars oren moeten we nog 1,5 uur rijden tot we eindelijk in El Nido aankomen. Gelukkig is de weg door Palawan best okee en komen we redelijk ongeschonden aan op de busterminal van El Nido. Hoewel... van het snorkelen ben ik best wel verbrand en ben ook nog eens binnen no-time snipverkouden door de airco in het busje. 

El Nido ziet er uit als een relaxed stadje en zodra we er doorheen lopen zijn we al blij dat we dit niet hebben overgeslagen. Het is waanzinnig warm dus we zoeken wat verkoeling onder een ventilator bij een Italiaans koffietentje. Daar bestellen we een lekkere lunch, voor mij een enorme vegetarische burger die een heel weeshuis kan voeden. Hij is zo lekker dat ik 'm toch helemaal op eet. Pfff... Rest van de week zit ik vol.

De volgende dag is het wat bewolkt als we wakker worden, een prima dag voor een scootertrip. We huren er een en rijden naar wat afgelegen stranden in de buurt. De route is niet altijd goed bereikbaar, smal, hobbelig en we zitten door de droogte ook compleet onder het stof. De omgeving is werkelijk schitterend en door de bewolking en het frisse zeewater hebben we een heerlijke dag. Onderweg zien we een stel die met de scooter gevallen zijn, de schade valt gelukkig mee, maar geschrokken zijn ze wel. Terug in ons hostel zien we nog meer mensen met verwondingen, niet te onderschatten dus...

Langs het strand van El Nido liggen veel leuke eettentjes. Hier en daar staat de muziek knoerthard, zonde voor de sfeer. Ik denk dat we hier net op tijd zijn, over een paar jaar vrees ik dat iedere tent hier harde muziek, felle lichten en hoge prijzen heeft. Voor nu is het in elk geval nog echt een heel charmant stadje en vermaken we ons prima bij de reggaebar aan zee. Er speelt een bandje die minstens een half uur aan het soundchecken is... Check, check, souuunnndcheck, sound, sound. Als ze uiteindelijk beginnen te spelen blijkt het geluid niet geweldig, maar het is wel een leuk optreden.

Voor de volgende dag hebben we een boot geregeld, we hebben het er wel voor over om iets meer te betalen, dus kiezen een privé bootje. De bemanning bestaat uit twee grappige Filipijnse mannen, Bodi en Ernie. In eerste instantie varen we de andere bootjes achterna maar zodra we uitleggen waar we naar op zoek zijn, brengen ze ons naar de meest waanzinnige geheime plekjes in het gebied. Kleine privé strandjes met geen boot in zicht en omringt door indrukwekkende rotspartijen. 

Halverwege de trip, maakt de bemanning op een kleine bbq op de boot een heerlijke lunch klaar. Er is veel te veel eten en veel te veel keuze... na een ochtend snorkelen en genieten kunnen we wel wat op dus we doen ons best en komen toch een heel eind. Grote mosselen, vis, kippenpoten, garnalen, salade, fruit en een lekker sapje.

Het is magisch, een tafel vol heerlijk eten en om ons heen een azuurblauwe zee, witte stranden, hoge rotsen en géén toeristen. Ik denk dat we hier maar blijven.

Onder water vinden we veel gestreepte vissen, ze zwemmen heel dichtbij en zodra de bemanning wat restjes van de lunch in het water gooit is het een grote zwerm vissen waar wij midden in dobberen. Weer komt onze GoPro goed van pas want dit moeten we zeker nog eens terugkijken! 

Na de lunch varen we naar een geweldige lagoon. Tussen de enorme karstrotsen glijdt de boot door water dat je bijna niet kunt zien. Het is twee meter diep maar het lijkt 20 centimeter, zo helder is het. In de lagoon is het snorkelen weer fantastisch. Tegen de rotsen, net onder het water oppervlak vindt je verschillende visjes, schelpdieren en koralen. Ook het kleine mangrove gebied in de lagoon is wonderschoon, onder water lijkt de wereld stil te staan. Alles is zo vredig, helder en bontgekleurd, dat ga ik nooit vergeten. Moe maar voldaan varen we weer terug naar El Nido. Wat een ervaring!

Op Palawan zijn bijna geen geldautomaten, we maken daarom gebruik van WorldRemit. Je maakt geld over via je creditcard of iDeal naar een nabijgelegen 'afhaalpunt' en binnen een paar uur kun je het ophalen. Jos heeft per ongeluk de initialen van zijn voornamen ingevuld in plaats van de namen voluit. De transactie wordt bij het afhaalpunt in de Palawan Pawnshop niet geaccepteerd en ook na een stevige maar vriendelijke discussie lopen we met lege handen weer naar buiten. We hebben nog wel wat geld maar de enige mogelijkheid om nog geld op te halen is morgen, dus da's onze laatste kans.

We proberen de enige geldautomaat in El Nido nog maar eens, die is vaak leeg en werkt ook niet met alle bankpassen. Helaas... niets...

Het Spin Designer hostel waar we zitten is erg leuk, het is heel smaakvol ingericht, het personeel is behulpzaam, de bedden zijn goed en er is airco en WiFi. Er is een leuke gemeenschappelijke ruimte met instrumenten, boeken en spelletjes. Ook wordt van alles georganiseerd, deze avond is dat een Jamming Night. Het is een soort karaoke zonder tv-scherm. Iedereen doet enthousiast mee en de optredens zijn hilarisch. Er wordt gedanst, een van de gasten geeft ons een lesje Braziliaans dansen en na een hoop drank wordt er ook Limbo gedanst waardoor iedereen in een deuk ligt. We ontmoeten een jongen uit Vietnam die we heel blij maken met een beetje energie uit onze Powerbank. Hij heeft een vriend die ook in Nederland woont. Als hij het opzoekt vertel ik hem dat Helsinki niet in Nederland ligt...

Ook de volgende ochtend proberen we nog aan geld te komen maar de medewerkers van de Pawnshop kunnen de transactie écht niet accepteren. We laten de transactie dan maar annuleren en voeren een nieuwe opdracht uit, zodat we die vanmiddag in Port Barton kunnen ophalen. Fingers crossed...

Ons busje vertrekt om 13:00 en we checken om 12:00 uit, dus we lopen even naar ons inmiddels favoriete Italiaanse koffiecafeetje.


De weg van El Nido naar Port Barton is heel onrustig. Er zijn veel heuvels en bochten en de wegen zijn hier en daar onder constructie. In het busje ontmoeten we een leuk stel die vijf maanden door Azië en Nieuw Zeeland reizen. We kletsen bijna de hele weg over leuke plekjes en wisselen ervaringen uit en af en toe moeten we even recht vooruit kijken om maar niet misselijk te worden. De rit duurt vier uur en als we na drie uur denken dat we het ergste hebben gehad blijkt de weg van Roxas naar Port Barton wel heel bijzonder, we rijden over gaten van 20 centimeter diep en het gravel omgeeft ons door een dikke wolk stof. De omgeving is jungle-achtig groen met een laagje stof. 

In Port Barton hebben we voor een nacht een cottage aan het strand gehuurd bij aankomst dumpen we onze tassen en lopen direct naar de Pawnshop om geld op te halen. Dicht. Hmm, morgen dan maar... nu eerst een fris biertje aan zee en genieten van de zonsondergang. Wat een schattig slaperig dorpje. 

We raken aan de praat met een Nederlands stel en dat klikt erg goed, we besluiten ook samen een hapje te eten en na een gezellige avond wisselen we gegevens uit en gaan we ieder naar onze cottage. 

Slapen in een cottage zonder airco is ons erg meegevallen. Ik ben nog steeds erg verkouden dus een nachtje zonder airco is misschien wel goed.

Om 6:00 worden we redelijk fit wakker en nuttigen ergens in het dorp een ontbijtje. Halve gortdroge pistoletjes met veel te zout roerei en thee uit een thermoskan.

De Pawnshop ligt er naast dus we lopen daar meteen naar binnen om ons geld op te halen. De transactie is nog niet bevestigd door WorldRemit. We proberen het 'call us 24 hours' telefoonnummer maar die geeft een foutmelding. Grrr!!

Maar, na een ochtend in het hete kantoortje van de Pawnshop te hebben gezeten samen met 50 vliegen, is het een uur voor onze boot vertrekt is het dan toch gelukt: we hebben geld! Irene van de Pawnshop is onze nieuwe beste vriendin :-)

Het Coconut Garden Island resort ligt op het eiland Cagnipa een uur varen vanaf Port Barton. Tijdens de vaart is er veel wind en zien we in de verte dat het regent. Wij blijven droog en als we aankomen blijft het lekker licht bewolkt. Erg prettig want de temperaturen zijn hier af en toe niet om uit te houden. Het resort ziet er geweldig uit, een smaakvol aangelegd parkje met diverse bomen en planten aan het strand met daar tussen de cottages. 

Door het achterraampje van ons huisje zie ik plots een grote varaan lopen, ik haal snel Jos dus die kan 'm ook nog even zien, maar voor een foto zijn we te laat. Tof!

Snorkelen belooft wat, het water is helder en op het eerste gezicht zitten er veel vissen. We lenen een snorkel voor bij ons masker en genieten van de bewolking en het koele water. Weinig licht betekent minder zicht onder water, maar we genieten evengoed.

De volgende ochtend zijn we vroeg wakker, ook hier hebben ze polyester zweetlakens dus we zoeken wat verkoeling  in de wind op ons terras. Een goed ontbijt kunnen we wel gebruiken, melk uit een verse kokosnoot, een schaal vol vers fruit en eigen gebakken (bruin!) brood, heerlijk!

Ook vandaag is het bewolkt, we nemen het er van en gaan er op uit met de kajak. Om de hoek van de omringende rotsen is een ander strand dat verlaten zou zijn. Bij aankomst blijkt het strand niet heel aantrekkelijk maar als we helemaal tot het einde lopen beginnen we er toch wel wat in te zien, we fantaseren even over hoe we hier ons eigen resort zouden bouwen... 

Ons plezier is van korte duur want al snel lijkt het weer om te slaan en wordt het wat donkerder. We kajakken in stevig tempo terug naar ons resort in de hoop erger noodweer voor te zijn. Het is zwaar peddelen in de steeds hoger wordende golven en we drijven telkens richting de rotsen. AAAARRGGGHHH we're gonna die!!!

Als we uiteindelijk weer vast land onder onze voeten hebben zijn we erg opgelucht en hangen lekker in onze hangmat. De storm barst nu pas echt los maar helaas weer geen regen. Ook hier heeft het al vier maanden niet geregend...

Na twee uurtjes trekt de lucht weer helemaal open en zien we tijdens het snorkelen een paar clownvisjes, die zijn zo ontzettend schattig!

Als we na het snorkelen weer even lekker liggen te luieren kruipt er ineens een slang in Jos z'n hangmat. SCHRIK! De slang schrikt gelukkig ook van ons en voor we het weten is hij weer weg. Hij was wat langer dan een meter en zwart met geel. De tuinman heeft er nog nooit zo een gezien en is erg onder de indruk, haha.

We gaan hier rond 21:00 slapen en worden rond zes uur wakker, dat bevalt prima! 

Het ontbijt start om 7:30 dus we luieren nog wat. Na het ontbijt gaan we meteen weer even snorkelen, nu is het nog niet al te heet. Een andere gast heeft gisteren een schildpad gezien dus die willen we natuurlijk proberen te spotten. 

Tijdens het snorkelen zien we weer allerlei mooie vissen maar geen schildpad. Wel zien we een pijlstaartrog! Hij is gelig met blauw stipjes. Bij Modessa zaten die ook en daar werd gezegd dat ze giftig zijn. Hij schrikt van ons en zwemt snel weg, pfff was even spannend want we waren op nog geen twee meter afstand.

Na een warme zonnige ochtend met een felblauwe hemel verschijnen daar wat wolken. Jos besluit een stukje de andere hoek om te gaan kajakken en ik blijf even hier want m'n verkoudheid voel ik nu ook op m'n borst dus ik moet even goed voor mezelf zorgen. 

En dan, eindelijk, terwijl we zitten te lunchen gaat het regenen... niet hard en niet lang maar het is iets.

Als we denken dat het voorbij is gaan we weer even lekker de zee in en voor we het weten barst het los. Terwijl het met bakken uit de lucht valt rennen we naar onze cottage. Het duurt een uurtje, dan is het echt voorbij. 

De volgende ochtend is onze laatste ochtend hier. We vertrekken om 11:00 en omdat we vroeg op zijn hebben we nog voldoende tijd om lekker te snorkelen. En eindelijk zien we 'm dan: de schildpad!

Natuurlijk hadden we besloten de GoPro een keertje niet mee te nemen, hahaha. Maar geweldig, een heel mooi dier die heel rustig verder zwemt terwijl wij een stukje mee zwemmen. Hij is zo'n 70 cm lang en hij heeft mooie tekeningen op z'n kop. Op het schild lift een andere vis mee. We kunnen er een paar minuten van genieten en dan zwemt hij weg.

In m'n hangmatje denk ik na over wat we allemaal hebben ervaren deze reis. Al is het einde nog niet in zicht, het is toch leuk om alles nog even te herbeleven.

Coconut Garden is echt wel een plekje waar we nog eens terug zouden willen komen. Wie weet tijdens onze wereldreis :)


De boot van Coconut Garden brengt ons naar ons volgende stekje, Sunset Colors. Het avontuur begint al goed want als we van de boot gaan stap ik in zee met m'n blote voeten op een scherpe rots. Er blijken alleen maar rotsen in zee te liggen. Huh? Dat hadden we niet verwacht... 

Het complex is heel klein, vier cottages en een restaurant met daarboven nog een familiekamer. De cottages zijn vrij nieuw en tot nu toe de mooiste die we hebben gezien. De tuin van het complex is kaal en er lopen wat zwerfhonden rond, dit vormt een bijzonder teleurstellend plaatje. Zeker als met eb de rotsen op de zeebodem tevoorschijn komen. Zucht.

We lunchen in het restaurant, het gerecht is lekker maar niet echt echt bijzonder. Een plak vis met droge witte rijst en drie stukjes gegrilde groenten. Naar aanleiding van de geweldige recensies hadden we hier wel veel meer van verwacht, maar we hebben hier eigenlijk nog niet veel bijzonders gezien. 

In de middag wandelen we wat over het niet al te lange strand. Naast Sunset Colors ligt nog een ander complex. Ik had aan de manager gevraagd wat het was, maar die reageerde meteen heel ingewikkeld en achterdochtig.

Als we er naartoe lopen ontmoeten we de eigenaar, een jonge Filipijnse man genaamd John. Hij blijkt de eerdere kok van Sunset Colors te zijn geweest en zegt dat de goede recensies vooral hem toekomen. We ontfutselen nog wat meer informatie en beginnen het geheel steeds meer te snappen. Een klucht.

Nu is hij zijn eigen resort begonnen op het land van een familie die hij kent, pal naast Sunset Colors. Prince John, noemt hij het resort. Voor nu kun je er kamperen, maar deze ambitieuze man heeft grootse plannen voor de toekomst. Het ziet er nu al super uit, heel groen, veel palmbomen en sfeer. Dat laatste misten we vooral hiernaast.

We besluiten ons resort toch nog een kans te geven en eten gewoon in ons eigen restaurant. Na een (zoals de naam ons al beloofde) schitterende zonsondergang eten we best lekker, maar besluiten na kort overleg de manager in te lichten dat we morgen uitchecken. Teleurgesteld doet hij nog allerlei pogingen om ons te laten blijven en als ik vraag hoe laat de boot gaat, zegt hij dat er geen boot gaat omdat er geen mensen uitchecken morgenochtend. Inwendig lach ik even, WIJ checken uit en we willen graag de vroege boot. Ok, hij regelt het.

De stroom gaat om 21:00 uit dus we hebben geen airco. De nachtelijke hitte valt ons weer erg mee. We zijn vroeg wakker en als we over het strand wandelen zijn we blij met onze beslissing. We hebben wel vier nachten betaald dus drie daarvan krijgen we niet terug. Pijnlijk, maar omdat we verwachten meer spijt te krijgen van de verloren dagen als we blijven dan het verloren geld was de keuze toch vrij makkelijk.

Op de bonnefooi nemen we de boot van 7:30 terug naar Port Barton in de hoop dat we daar WiFi vinden en naar een leuke nieuwe bestemming kunnen zoeken. De WiFi hier doet namelijk helemaal niets.

Na twee uur zoeken vinden we een superleuk plekje aan het strand. Summer Homes is een klein resort met vier bungalows en een paar geschakelde kamers. Er is nog een kamer vrij voor €20,- dus die nemen we. Het ziet er schoon en verzorgd uit en er is 24 uur per dag stroom wat vrij uitzonderlijk is hier. We hebben dus ook 's nachts een ventilator, jippie! 

Het resort heeft een leuke reggaebar en na wat badderen in zee en weer een geweldige zonsondergang eten we 's avonds aan zee op het terras van ons resort. Net voor het eten checkt Jos z'n e-mail en ziet dat het bod dat we voor onze reis op een woning hebben gedaan eindelijk is geaccepteerd! WOW... we hebben gewoon een huis gekocht!!

Vol extase genieten we nu extra van alles dat voorbij komt. Na het eten regelen we een boot voor morgen en hebben we de kamer met een nacht verlengd. We lopen met blije hoofden langs de zee richting een kroegje aan het einde van het strand. Daar komt luide muziek vandaan, een live band zo blijkt.

Het open lucht café is niet zo vol en het bandje speelt zo slecht dat het bijna grappig is. Het is een bijzonder tafereeltje en als er een wilde cavia door ons beeld loopt is de avond helemaal compleet. Weird zeg.

Zodra ze gaan pauzeren begint het ineens vol te lopen en na een half uur vragen we ons af waarom ze nu het vol zit níet spelen. We houden het voor gezien en duiken lekker ons geventileerde nestje in.

Wat zijn wij blij met onze beslissing om niet bij Sunset Colors te blijven!

Als Jos 's nachts even naar het toilet gaat valt er een enorme spin op z'n schouder. In een poging 'm te vangen verdwijnt hij onder het bed... fijn... slaap lekker...

Ondanks de spin hebben we vannacht beter geslapen dan waar ook deze vakantie, dus met een fris hoofd staan we op en gaan voor een lekker banana-pancake ontbijt. Goed bodempje leggen want we gaan veel snorkelen vandaag. 

Een schattig klein groen schuitje met deze keer 1 bootsman. We noemen ons schip 'de groene draek'.

Het uitzicht is overal fantastisch en onder water is het mogelijk nóg mooier. We zien een zeer kleurrijk rif met grote en kleine vissen door elkaar. Helaas hebben we vandaag ontzettend veel regen dus maken we er een korte dag van. We snorkelen op meerdere plekken en voordat we terug gaan zwemmen we ook over een zandbank met heel veel grote zeesterren. Waanzinnig om te zien! Als we rond twee uur terug zijn klaart het op en is er volop zon. Tja... evengoed hebben we ondanks de regen een erg indrukwekkende dag.

Het is hier na de regen ontzettend warm door de hoge luchtvochtigheid, dus voor het eten zoeken we nog even wat verkoeling in zee, het water in Port Barton is verre van helder daarom houden we voor de zekerheid ons hoofd boven water. Waarschijnlijk onze laatste keer in de zee, deze vakantie.

We slapen weer prima in onze el-cheapo kamer en na het ontbijt met eigengebakken brood vertrekken we met het busje naar Puerto Princesa waar we twee nachten blijven. 

Het hotel dat we geboekt hebben ligt dichtbij het vliegveld en ziet er waanzinnig leuk uit. Na een hele ochtend in het busje over de hobbelige weg van Port Barton naar Puerto kunnen we wel wat verfrissing gebruiken en die is er ook. Er is een mooi zwembad en we worden meteen in de watten gelegd met een drankje. De kamer ziet er super-de-luxe uit en de lunch gaat er enorm goed in.

Voor de volgende dag willen de een tour doen, want we zijn hier maar één dag. Enrico, de eigenaar van het hotel, is erg behulpzaam en vertelt over de stadstour die we morgen wilden gaan doen. Ze werken met een vaste tricycle chauffeur dus hij regelt een pick-up voor morgenochtend. Maar eerst gaan we vanavond eens lekker eten, Enrico heeft voor ons gereserveerd bij zijn favoriete restaurant in de stad, Kalui. Omdat er vandaag presidentsverkiezingen zijn geweest zou het wel eens onrustig kunnen zijn in de stad. Uit veiligheidsoverwegingen brengt zijn vaste chauffeur Ryan ons en haalt ons ook weer op. 

Kalui is een sfeervol ingericht supergroot visrestaurant met een tikje lopende bandvibe. We bestellen op aanraden de Special die bestaat uit verschillende gangen en kiezen een lekkere fles wijn, vis moet zwemmen toch?

Voor we het weten staat de eerste gang op tafel, gevolgd door de andere gerechten. Er zijn grote groepen aanwezig dus de bediening rent zich rot. Het geeft een gehaast gevoel en omdat de gerechten ook in hoog tempo geserveerd worden zijn we binnen een uur klaar. We hebben nog wijn dus proberen deze heel relaxed op ons gemak op te drinken, maar dit lukt niet echt.

Eenmaal terug in het hotel kletsen we nog even verder met onze voeten in het net iets te warme zwembad voor we gaan slapen. Er heerst een lekkere sfeer rondom het zwembad, gekleurde verlichting en een 90-ies achtergrond muziekje.

Heel raar dat we hier gewoon weer in de 'bewoonde wereld' zitten, we hebben sinds 2,5 week weer een warme douche en gewoon elektriciteit, airconditioning en een zwembad.

De vaste tricycle chauffeur van het hotel geeft ons vandaag een stadstour. We rijden richting de open gevangenis die je kunt bezoeken, maar eerst gaan we langs de crocodile farm. Wil je grote krokodillen in een heel klein betonnen hokje zien, dan moet je hier zijn. Sommige zijn wel 60 jaar oud en zo'n 5 lang, ze worden gevangen om ze te 'beschermen' maar of ze hier nou zo gelukkig worden is de vraag. 

We gaan soort van gedwongen op de foto met een babykrokodil en staan tegen een groene wand aan zodat ze er op de foto een jungle omheen kunnen maken. Zo stom dat het lachwekkend is.

Men spreekt hier over het algemeen goed Engels maar op de vraag wáarom die beesten hier nu eigenlijk zitten, is het antwoord onverstaanbaar. Het meisje dat de tour geeft haalt haar schouders op en gaat verder met vertellen. We zien een hele hoop jonge krokodillen, die blijven hier voorlopig zitten, tot ze een jaar of vijf zijn. Raar verhaal. 

Verder is er een soort dierentuin, hier en daar staan verwaarloosde hokken met zielige dieren. Niet echt iets om blij van te worden als dierenliefhebber.

Hierna rijden we door naar de blije gevangenis; de Puerto Princesa Iwahig Prison and Penal Farm.

Deze gevangenis heeft een heel interessant concept, de zwaar gedetineerden mogen na een aantal jaar de streng bewaakte gevangenis verlaten en gaan wonen op het terrein van de gevangenis waar ze herontdekken wat het leven inhoudt zonder negatieve invloeden van buitenaf. Ze bouwen hun eigen huis en zorgen zelf voor de faciliteiten. Overdag werken ze op het land en kunnen zich aansluiten bij een dansgroep of maken souvenirs om te verkopen. Ze mogen daar wonen met vrouw en kinderen en kunnen hun eigen winkeltje openen in wat ze verbouwen of maken.

We kregen een uitvoering te zien van een dansgroep, een schitterend gezicht. Jonge en oudere flink getatoeëerde ex-bendeleden die heel blij en vol overgave een ingestudeerd dansje vertonen. 

Op de terugweg geeft onze chauffeur twee gevangenen een lift. Ze willen naar de ingang die enkele kilometers verderop ligt. Ze vertellen dat ze na 19 en 20 jaar te hebben vastgezeten nu vrij zijn gelaten en willen met hun gezin op het terrein van de gevangenis blijven wonen. 

Na de gevangenis gaan we langs een ietwat teleurstellend uitkijkpunt en een vrij toeristische vlindertuin met een traditioneel dorp er aan vast geplakt. Wederom moeten we op de 'groene' foto en het resultaat: we staan in de jungle met twee enorme vlinders op onze handen... wauw! Voor €6,- slaan we de aankoop van de schitterende foto toch maar af.

We vermoeden een tegenvaller als we bij de ingang van het traditionele dorp naar binnen koekeloeren dus houden het bij de vlindertuin. Er zijn niet zo heel veel soorten maar af en toe komt er eentje op me zitten en dat is wel erg leuk.

Als we uiteindelijk uitgevlinderd zijn rijden we terug naar het hotel. Het is nog best een eind maar onderweg zien we heel veel interessante dingen. Mooie groene uitzichten en diverse hutjes en huisjes langs de weg. Mensen die hun ding doen, kinderen die spelen. Een hele indrukwekkende dag! Die gaan we er even uitbadderen in het zwembad bij ons hotel.

Na een diner in het hotel duiken we vroeg in bed en slapen tot 5:30. We hoeven pas om half negen naar het vliegveld dus liggen nog lekker even in bed. Na een ontbijtje worden we met de zeer luxe taxibus van het hotel in tien minuten naar het vliegveld gebracht en de eigenaar Enrico rijdt gezellig met ons mee. 

We nemen afscheid van Enrico en nodigen hem uit om in Nederland bij ons langs te komen. Hij wil van de zomer erg graag met z'n partner naar de Amsterdam Gay Pride en komen graag ook bij ons langs.

Op het vliegveld checken we in en lijkt alles redelijk voorspoedig te verlopen. Natuurlijk is er wat vertraging maar na een uurtje vertrekken we dan toch echt naar Manila. Dag Palawan :-(

De luchthaven van Manila is heel groot en ziet er vrij nieuw uit. Er zijn verschillende winkels en restaurantjes dus we kiezen er een uit voor de lunch en nemen een broodje gegrilde kip en bacon. Er zit wat lekkere sla en tomaat op maar de kip heeft de zelfde structuur als plastic. 

Na een overstap van drie uur zitten we bij de gate voor de vlucht naar Kuala Lumpur. Het duurt heel lang voordat we mogen boarden maar als we eenmaal zitten lijken we toch echt redelijk op tijd te vertrekken. We hoeven alleen nog even te wachten op een teken van de luchtverkeersleider... jep, na een half uurtje kunnen we gaan.

We hebben deze vakantie nog geen enkele keer een gewichtcontrole voor onze bagage gehad. We hebben nu iets meer in onze tas zitten dan op de heenweg, de wandelschoenen en een vest zitten er nu in en we hebben wat eten bij ons, dus we verwachten dat de tassen boven de 7 kilo uitkomen. Maarja, geen controle, dus geen probleem!

We ontmoeten op de luchthaven een man die ons uitlegt hoe we bij ons hotel moeten komen. We kopen voor 55 Ringit per persoon een treinkaartje en zitten samen in de trein naar KL sentral en daarna loopt hij een stuk met ons mee naar de Monorel. Die is wat goedkoper, zo'n 8 Ringit totaal. Het verkeer in KL is vreselijk en zeker omdat we om 18:00 zijn aangekomen is de taxi geen goed plan. Maar de trein is erg luxe en de Monorel is qua sfeer net een soort Amsterdamse tram. 

Als we aankomen bij de halte Raja Chulan lopen we in vijf minuten naar ons hotel. Een enorm ding met een leuk zwembad en goede beoordelingen. We zijn benieuwd.

In KL gebruiken ze geen 4 in de etages dus we zitten op etage 13A.

Het is een waanzinnig groot appartement met een ruime woonkamer en luxe keuken, apart toilet, grote slaapkamer, enorme badkamer met ligbad, aparte douche, toilet en dubbele wastafel. Én een balkon met uitzicht op de KL tower. Mwoa, niet schlecht...

 

Na wel honderd keer onze verbazing te hebben uitgedrukt lopen we naar buiten om nog even een hapje te eten. Beneden vinden we een leuk barretje waar we ons vullen met pizza en bier.

We hebben hier twee hele dagen dus we gaan de volgende dag meteen op pad. Op ongeveer een uur lopen ligt een park met een vogelpark en vlindertuin. Taxi's zijn in Kuala Lumpur over het algemeen niet te vertrouwen dus we nemen lekker de benenwagen. Het is bewolkt en nog niet al te heet, heerlijk weer om weer eens lekker te wandelen. De route is niet bijzonder, maar geeft wel een goed beeld van de stad.

Het Birdpark is zeker de moeite waard. We betalen een tientje om binnen te komen en lopen meteen tussen de pauwen, ooievaars en ibissen. Het is een groot groen en leuk aangelegd park met hoge netten er overheen gespannen. De vogels hebben voldoende ruimte om te vliegen en zijn redelijk gewend aan mensen dus je kunt ze van vrij dichtbij bekijken. Wij hebben totaal niets met opgesloten dieren, maar dit is zeer acceptabel.

Na twee uurtjes in het Birdpark lopen we een stuk verder naar de vlindertuin. De entree kost ongeveer €6,-.

Het is een jungle-achtige oase met vlinders in alle kleuren en formaten, zelfs Jos vermaakt zich. 

Na een klein uurtje houden we het ook hier voor gezien, we wandelen een andere route terug naar ons hotel waar we lekker een paar uurtjes bij het zwembad vertoeven.

Een paar dagen geleden heb ik online tickets gekocht voor de skybridge in de Petronas torens. 

Er is een soort loopbrug die je van het ene stadsdeel naar het andere brengt en na bijna een half uur lopen komen we onder de torens aan. Super gemakkelijk. 

Bij aankomst maken we snel buiten wat foto's want het begint te regenen. 

Met een groep van 20 worden we met liften naar boven vervoerd, eerst naar de 42e verdieping om de skybridge de bezoeken, zo'n 170 meter boven de grond. De man die de tour leidt vertelt over de torens en de brug. Bij stevige wind kan deze aan iedere zijde ongeveer 22 centimeter inschuiven. Je voelt de vloer dan ook bewegen, heel eng. Helaas wordt het mooie uitzicht op de zonsondergang verpest door een stevige regenbui, maar het uitzicht over de stad is er niet minder om. De lichtjes van de vele hoge gebouwen en de file door de gehele stad kun je goed bekijken. 

Hierna gaan we naar de 86e etage, hier is het observatiedek. Je kijkt recht tegen de andere toren aan, wat ontzettend indrukwekkend is. Het is nog harder gaan regenen dus we zien een en al gekletter tegen het glas en verder niet zo veel. Erg jammer voor de kaartjes, die kostten €20,- per stuk maar evengoed een bijzondere ervaring.

Eenmaal weer beneden trotseren we de regen om nog een foto te maken van de torens in het donker en daarna wandelen we via de loopbrug weer uit het zakencentrum. 

Bukit Bintang is een wijk in Kuala Lumpur waar veel winkels, barretjes en restaurantjes liggen. We lopen langs een van de grote winkelcentra en gaan voor een heerlijke pasta maaltijd.

We hebben een leuke avond in diverse barretjes maar als we op de terugweg in het donker naar het hotel lopen stoot ik mijn voet aan een te hoge stoeprand waarbij ik het topje van m'n grote teen af stoot. Strompelend halen we het hotel met een sandaal vol bloed. Balend gooi ik m'n flesje betadine over de wond en bind ik het losse stuk met pleisters strak tegen m'n teen aan. We hebben nog maar een dag, dus ik hoop van harte dat dit morgen op miraculeuze wijze genezen is.

Na een slechte nacht, word ik wakker met een kloppende teen en bloed in de lakens.

Nog altijd in ontkenning maak ik de boel schoon en verbind ik m'n teen opnieuw. We gaan naar buiten voor een ontbijtje en terwijl het lopen niet best gaat wil ik er toch nog even het beste van maken, dus ik bijt m'n kiezen op elkaar en loop gewoon langzaam door.

We slenteren wat door het winkelcentrum en hangen 's middags maar weer wat bij het zwembad. Erg veel actie is er niet, maar ach... 't is wel goed zo.

In de avond bezoeken we de Havana bar, we hebben ooit in het begin van onze relatie wat afspraakjes gehad in een 'Havana bar' dus sinds dien, als we er een tegenkomen dan gaan we er naar toe.

We bestellen daar de Havana hamburger en die gaat er megagoed in. Na een paar biertjes houden we deze laatste avond toch voor gezien en lopen we weer heel langzaam terug naar het hotel.

De conciërges van het hotel zijn heel vriendelijk en behulpzaam, ze regelen voor ons een betrouwbare taxi die goedkoper blijkt te zijn dan de trein. We betaalden 110 Ringit.

De volgende ochtend zijn we er dan ook in 45 minuten en ontbijten we op het vliegveld.

Met een treurig gevoel nemen we afscheid van Azië en stappen ons vliegtuig in.

Het eerste gedeelte van de vlucht zit ik in het midden van de rij. Ik zit naast een hele vervelende motorisch gestoorde Egyptenaar. Hij is onrustig, praat (tegen zichzelf?) drinkt veel te veel en zit constant 'per ongeluk' tegen me aan. Hij hangt over de armleuning heen en met z'n schoen over z'n knie zit hij zowat in m'n been. Ik voel me de gehele vlucht erg onprettig maar probeer er maar doorheen te slikken. Tot ik knap en hem na een aantal waarschuwingen uiteindelijk stevig aanspreek. De man aan de andere kant van het gangpad spreekt de inmiddels boze Egyptenaar ook aan om hem te kalmeren en het voor me op te nemen. Er komt een stewardess bij en ze biedt me een andere plaats aan waarna ik door diverse personeelsleden word gesteund en gevraagd word m'n verhaal te doen. Ze maken er duidelijk werk van. Ik leg uit wat er gebeurde en besluit dat hun voorstel om in Dubai aangifte te doen niet nodig is. De hoofdpurser verzekert me dat dit gedrag niet getolereerd wordt en spreekt de man streng toe. Als we na deze ontzettend lange vlucht het vliegtuig verlaten krijg ik van verschillende medepassagiers een begripvolle blik. Pfff... even bijkomen op de luchthaven van Dubai.

Tweede vlucht zit ik naar een jonge man uit Zuid-Afrika, veeeeeel beter... het klikt goed en we kletsen bijna de hele vlucht aan een stuk, dus die zeven uren vliegen voorbij. Met alvast wat goeie tips voor regio Kaapstad op zak wisselen we gegevens uit.

's Avonds aangekomen in ons tijdelijke onderkomen duiken we gelijk onder de douche en in bed. Als we op eerste Pinksterdag wakker worden en er (natuurlijk) niets te eten in huis is, nuttigen we het meegebrachte zakje gedroogde mango als ontbijt. Voelt een beetje als een verlenging van de vakantie...


-