Made in Holland


Afgelopen weken waren druk, heel druk. Voorbereidingen, huis verkopen, verhuizen, een gewijzigde vlucht, vermiste paspoorten... maar nu is het eindelijk zover. 


Onze vrienden brengen ons naar het station en zwaaien ons uit. We hebben wel vijf keer geknuffeld geloof ik. We wuiven naar elkaar als in een filmscene. 

Terwijl we met m'n dochter en schoonzoon in de trein zitten lijkt het nog steeds allemaal een droom. Knijp me, leef ik?!

Halverwege de reis stapt m'n dochter uit en mijn broer in. Ik knuffel m'n meisje vijf minuten lang en terwijl te deuren dicht gaan heb ik het voor het eerst een beetje moeilijk. 

We zwaaien met een grote glimlach tot we elkaar niet meer zien. Slik.

Ik omhels m'n broer, het gaat allemaal zo snel, voor ik het weet komen we aan op Schiphol waar we ons nichtje ontmoeten die ook een vlucht moet halen. Wat gezellig!


Nog één keer bel ik m'n vader en scan de menigte tot ik m'n moeder zie aankomen. Ze zwaait heel blij slaat haar vleugels om me heen. Mijn mams.

We kletsen wat maar toch mis ik nog iets... voelt dit goed? Ben ik iets vergeten?


Daar staat hij, mijn zoon... hij is er tóch! 

We knuffelen elkaar doormidden en dan ineens voel ik het, dit was het ontbrekende stukje, nu is het goed. Nu kunnen we gaan. 


We brengen onze tassen naar de incheckbalie waar ons natuurlijk nog een nieuwe uitdaging te wachten staat. 

U heeft een enkele reis geboekt zie ik... dan kunnen we u niet toelaten. 

WAT?! WAT?!!!! Oh mijn god, ik dacht dat ik overal aan had gedacht, maar dit... shit tuurlijk. We mogen maar een beperkte periode zonder visum in Zuid Afrika blijven dus ze willen bewijs dat we ook weer weg gaan. 

We bespreken met de stewardess achter de balie welk bewijs geldig is en boeken na wat speurwerk ter plekke een busticket naar Mozambique. Tsja, die hebben we tegen die tijd toch nodig. Doen we eventjes. En dan was er natuurlijk nog die mop van die creditcard die het niet deed... maar uiteindelijk komt alles goed. Tickets in de mail en net zo opgelucht als wijzelf wenst de stewardess ons een fijne reis. Pff... 


Als we na een kopje koffie van iedereen afscheid nemen realiseer ik me wat ik straks allemaal moet gaan missen… knuffelen met mijn kinderen, even bellen met m’n mams, lekker kletsen met vrienden bij Tape, beetje keuvelen met m’n vriendinnetjes, samen de stad in lopen en je dan afvragen wat je daar eigenlijk ging doen. Thuis op de bank te ploffen, lekker koken met al je eigen potten en pannen. Onze Hollandse kaas… en dropjes… hagelslag! Alles. 

Ik haat afscheid, altijd. 

We hebben hier zo lang van gedroomd en nu is het zo ver. We gaan weg en laten al onze spullen achter in een hokje van drie bij vier. 

Verschillende gedachten en emoties gieren door ons bloed. We zien niet scherp en zijn high van de euforie, de adrenaline, alles gaat ineens zo snel.

Als we voor de laatste keer zwaaien naar onze familie voel ik voor het eerst een brok in m'n keel.


Een laatste sms'je van mijn broer terwijl we onze plek in het vliegtuig vinden: niet haasten, geniet van de details dan gaat de tijd langzamer.


Dat gaan we doen. We gaan volop genieten maar langzaam... relaxed... relaxed... 


Write a comment

Comments: 3
  • #1

    Bert Elferink (Thursday, 06 April 2017 13:01)

    Ik kijk elke dag naar updates, maar ik blijf steeds hetzelfde verslag zien. Jullie3 begrijpen wel (hoop ik) dat ik daar zeer geinteresseerd naar ben. Gezellige reis; geniet er van. Liefs, je vader.

  • #2

    Greet van pareren (Wednesday, 26 April 2017 11:32)

    Een leuk stukje over het afscheid nemen voor jullie lange fijne reis.
    Je bent nu onder moeders vleugels vandaan maar , in mijn hart zul je altijd daar blijven en als het nodig is , kun je er altijd weer onder kruipen maar dochter lief , ik ken jou heel goed , je hoeft het nooit te vragen hoor. Xxx lief mam

  • #3

    Greet (Tuesday, 02 May 2017 12:50)

    Hai lieve reizigers, wat wordt jullie nieuwe bestemming ? Mensen vragen het mij steeds,zo gauw jullie weer bereikbaar zijn ?
    Goede reis !


-