Ondertussen in Arnhem...


We kunnen bijna niet wachten, het reisvirus raast door ons bloed, maar helaas valt er weinig anders te doen dan aftellen. Omdat we toch echt iets willen voorbereiden, besluiten we te proefpakken. Even kijken of we nog iets zijn vergeten en of het allemaal wel past. Leukleukleuk!

 

Blij stallen we op het bed al onze spullen uit om een goed beeld krijgen van wat we verzameld hebben. We verdelen de electronica en rollen al onze kleding netjes in een pakzak. (daarover later meer) 

Dan alles in de tas, dacht ik. Arnhem we have a problem. Ik wil teveel mee óf heb een te kleine backpack. Shit.

 


Mijn tas is een Osprey Farpoint 40, fantastisch ding, maar wel 6 liter kleiner dan die van Jos, 6 melkpakken!

Kritisch nemen we mijn kledingassortiment nog eens door. Tsja, minder kan ook wel. Ugh, ik ben best wel gehecht aan mijn backpack, maar om nou komende anderhalf jaar steeds mijn kleding zo strak mogelijk op te moeten rollen om het maar precies te laten passen, nee lijkt me minder aantrekkelijk. 

Ik wil persé dat alles wat mee gaat in m'n backpack past, inclusief de kleding die ik aantrek en dus ook m'n wandelschoenen. Ik staar treurig naar m'n tas, maar hij wordt er niet ruimer van.

Op zoek naar grotere dan maar. 

 

In diepe rouw en nog volledig in ontkenning blader ik ongeïnteresseerd door diverse sites op zoek naar de perfecte tas die ik eigenlijk al heb, maar dan nét een tikkie groter. Vreemd genoeg kom ik telkens op de backpack van Jos uit, een Osprey Porter 46. Tja, geweldige beoordelingen en ook een handbagage formaat. Misschien, toch maar eens...

 

Ongemotiveerd prop ik al mijn spullen in Jos z'n tas en probeer ‘m uit op mijn rug. Na een half uurtje rondlopen en wat in- en uitpakacties trek ik mijn conclusie: hij is stom, maar goed... ik neem ‘m! 

 

Al snel ben ik de liefde voor mijn oude backpack vergeten en scan het web voor de beste prijs. Aangezien het allemaal niets scheelt bestel ik ‘m via Osprey zelf. Even twijfel ik over de kleur, een zwarte is wel mooi maar die heeft Jos ook al. We zien onszelf al lopen, als stelletje, you know, zelfde rugtas, zelfde jas, zelfde alles. Hmmm dus...

Ik vind hetzelfde model backpack al vrij stom dus ik ga in elk geval voor een andere kleur. In nagedachtenis van mijn ouwe trouwe makker, kies ik weer een rode. Hoodoo Red, heettie. 

 

De volgende ochtend is ‘ie er al en scheur meteen de doos open. WAUWSERS best fel. 

Ik beluit ‘m toch maar verder uit de verpakking te halen en zodra ik al mijn spulletjes er in heb gestopt ben ik al heel blij met mijn nieuwe aanwinst. Hij heeft een groot hoofdvak en lekker veel kleine zijvakjes. Ik check mezelf van alles kanten in de spiegel in vol ornaat, want ja, het oog wil ook wat. Jaja het kan. Lekker vrolijk.

 

Ik hou 'm nog eventjes ingepakt, voor het idee ;-)

 

Nog 66 dagen.


Write a comment

Comments: 2
  • #1

    Liz Barton (Wednesday, 25 January 2017 23:33)

    Your excitement is palpable. Very nice backpack......I also admire your resolve......I could never travel in such minimalist fashion.

  • #2

    Ilse (Monday, 06 February 2017 21:28)

    Whoehahaha, ik lag in een deuk. Leuk verhaal. Goed om te lezen dat je blij bent met je wauwsers felle tassie. En tegelijkertijd dacht ik.....shit...wij hebben echt dezelfde tassen.....en nóg erger...we hebben dezelfde kleur tassen. Om het centerparks gevoel nog wat omhoog te krikken moeten we ook maar meteen dezelfde jas gaan kopen.
    Groetjes Ilse (reisfreaks)


-