Over bommeldingen en jolige diplomaten


Tijdens onze wereldreis willen we een roadtrip maken door de Verenigde Staten en hebben daar een visum voor nodig. Het voor de hand liggende ESTA-visum is lekker goedkoop en 90 dagen geldig, omdat hier ook het Caraïbisch gebied, Mexico en Canada onder vallen wordt 90 dagen al snel erg kort. Gelukkig is er nog een andere optie: een B2 toeristen visum, hiermee kunnen we maar liefst 6 maanden ongehaast in de Ustated Nites rondcrossen. De kosten voor dit visum zijn wel een flink stuk hoger maar dat is het ons helemaal waard. We regelen het visum liever niet tijdens onze reis op een of andere trage ranzige hostel-PC, dus doen de aanvraag nu al.


Dit alles vraagt wat aandacht want de Americanos laten niet zomaar iedere flierefluiter hun landje binnen wandelen. 

Na even zoeken heb ik de juiste site gevonden en vul onze persoonlijke gegevens in op het DS160 formulier. Daarna volgt een waslijst met kritische vragen voor een grondig persoonlijkheidsonderzoek. Onreine gedachten, jeugdzonden en sterke verhalen, alles komt op tafel. Voor vrouwen zijn de vragen duidelijk anders dan voor mannen, want Jos krijgt een serie vragen als: ben je ooit betrokken geweest bij een ontvoering, mishandeling van een vrouw, marteling, heb je contacten met een terroristische organisatie en meer van dergelijke strekking. We vinken braaf alles af en vullen als contactpersoon 'n een of ander hotel in Miami in. Na dit diepgaande onderzoek van zo'n drie kwartier volgt nog een onderdeel: de pasfoto. 

Nadat ik voor de 83e keer faal om onze precies-zoals-ze-'m-willen-hebben pasfoto te uploaden, ontdek ik ergens de knop 'verdergaan zonder foto' (doh) en kunnen we de aanvraag eindelijk afronden. We ontvangen direct een betalingsverzoek van €288,- voor het visum voor twee personen. Gelukkig besparen we de servicekosten van een visumbureau van zo'n €700,-, die gedachte verzacht de pijn een beetje.

Enkele dagen na de betaling kunnen we inloggen om een afspraak in te plannen bij het Amerikaans consulaat in Amsterdam. 

 

Twee weken later is het zover, we mogen onze aanvraag persoonlijk komen toelichten bij het consulaat in Amsterdam en maken er een gezellig dagje van.

Voor het betreden van het consulaat gelden enkele strenge regels, het zal je niet verbazen maar wapens zijn verboden... en ook met elektronische apparatuur kom je er NIET IN, dus géén mobiele telefoon mee. Dagje ongestoord op pad :-)

 

Met de hele uitgeprinte mikmak onder de arm komen we ruim op tijd aan bij het consulaat maar de deur blijft dicht. Er is een verdacht pakketje gevonden dus de noodprocedure wordt opgestart, ugh hebben wij weer! 

De politie zet de boel af en het gebouw zelf wordt hermetisch afgesloten. We bedenken diverse scenario's en maken een praatje met meneer agent. Na een uur blijkt het gevonden tasje echter geen spannende inhoud te bevatten, enkel een paspoort en telefoon van iemand die waarschijnlijk een flinke rekening zal krijgen.

De afzetting wordt opgeheven en we mogen eindelijk naar binnen. About time want 5 graden is best fris als je staat te wachten.

De jongeman voor ons in de rij heeft even gemist dat er geen telefoon mee naar binnen mag, dus wordt weer weggestuurd. Hij heeft in elk geval wel uiiiitgebreid foto's kunnen maken van de sensatie op straat.

 

We worden uiterst vriendelijk ontvangen door een joviale consul die wat grapjes met ons maakt, dit haalt de spanning er wel een beetje af. Zodra we door de scanner zijn gehaald krijgen we een nummer en mogen we in de wachtruimte plaatsnemen. Het gesprek is behoorlijk spannend want de aanvraag wordt nog wel eens om vage redenen afgewezen, dus we hebben ons goed voorbereid.

Als ons nummer wordt omgeroepen, mogen we bij balie 1 onze documenten komen inleveren. Onze vingerafdrukken worden gescand en kunnen weer gaan zitten. 

Vijf minuten later worden we opgeroepen voor balie 2. Een goedlachse diplomaat staat ons te woord en stelt wat kritische vragen over onze reisplannen. Met de verwachting dat dit pas het begin is van een tergend lange ondervraging, horen we onverwachts de verlossende woorden: your Visa is approved. 

WOW... AMAZING!! Met open mond lopen we het consulaat uit. Dat was het? We krijgen een visum?!

Dat moet gevierd worden! In een gezellig oer-Amsterdams kroegje proosten we op The United States of America!

 

Write a comment

Comments: 2
  • #1

    Hanneke van de pol (Friday, 16 December 2016 23:29)

    Superfijn, ronde 1 geslaagd!

  • #2

    Yvonne (Tuesday, 24 January 2017 13:26)

    Jeetje, wat een spanning om zo'n visum te bemachtigen en dan helemaal als er ook nog zo'n verdacht tasje wordt gevonden. Wat een toestand. En jullie zijn nog niet eens weg, haha. Gelukkig is het visum binnen, wel een rib uit je lijf zeg! Spannend dat het vertrek steeds dichter nadert. Alle voorbereidingen verder een beetje klaar?


-